Οι Πύλες της φωτιάς και της ελευθερίας

Η ΚΛΑΓΚΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΘΑ ΑΝΤΗΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. ΟΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΗΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ: «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»…

Αν στις μέρες μας η λέξη γενναιότητα και η λέξη ελευθερία καταπλακώνονται από συστήματα και συστημικούς υπηρέτες, πεντακόσια χρόνια πριν το χρόνο «μηδέν», όπως τον μετρούν οι Χριστιανοί, οι κώδικες και η τιμή ήταν αλλιώς. Και η ελευθερία ήταν το πρώτο ζητούμενο.
Η 9η Αυγούστου (με όση σιγουριά έχουμε για την ημερομηνία καθώς άλλοι την τοποθετούν δέκα μέρες αργότερα) θα έπρεπε να είναι μια ελληνική αλλά και πανανθρώπινη μέρα μνήμης. Ένας φόρος τιμής στη μεγαλύτερη πολεμική στιγμή όλων των καιρών. Στη μάχη, ή μάλλον στην θυσία των Θερμοπυλών…

Εκεί, το 480π.χ. συγκρούστηκε ο πιο μεγάλος στρατός που είχαν δεί ανθρώπου μάτια με ένα μικρό (σε αριθμό) στρατό Σπαρτιατών. Στην πραγματικότητα, συγκρούστηκε η βαρβαρότητα με τον πολιτισμό. Και όπως ορίζει η φύση του πολιτισμού, αυτό που ακολούθησε της σκληρής και μέχρις εσχάτων μάχης, ήταν η θυσία.

Στις αρχές του 5ου πρό Χριστού αιώνα, η Περσική και Μηδική αυτοκρατορία αγκάλιαζε τον μισό γνωστό κόσμο. Ο Κύρος ο Μέγας δημιούργησε την αυτοκρατορία των χιλίων εθνών και στόχευε πλέον στην Ευρώπη. Απέναντι η Ελλάδα και οι Πόλεις της. Ο Δαρρείος, στην συνέχεια στόχευσε στην «ανυπάκουη» Αθήνα και στην «ανίκητη» Σπάρτη. Την ατείχιστη πόλη με τον στρατό που ακόμα και σήμερα διδάσκεται ως παράδειγμα οργάνωσης, ικανοτήτων και ανδρείας σε όλες τις Στρατιωτικές Σχολές, σε όλο τον κόσμο.
Ο Δαρρείος έσπασε τα μούτρα του στον Μαραθώνα, το 490 π.χ. και γύρισε ταπεινωμένος στην Ασία!

Ο Περσικός στρατός όμως δεν μπορούσε να δεχθεί ότι νικήθηκε. Έτσι, δέκα χρόνια αναδιοργάνωσης και συντονισμού ετοίμασαν το επόμενο κύμα. Αυτή τη φορά με τον Ξέρξη, το γιό του Δαρρείου. Ο μεγαλύτερος στρατός που εισέβαλε ποτέ στην Ευρώπη, ήταν έτοιμος. 200,000 άνδρες μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 10,000 «Αθάνατοι» (η ειδικά εκπαιδευμένη βασιλική φρουρα) και 1,200 πλοία ξεκίνησαν.

Οι Έλληνες κράτησαν την αναπνοή τους, ενώ το Μουσείο των Δελφών προέβλεπε καταστροφή… Αυτή τη φορά η δύναμη των Αθηναίων στο ναυτικό έμοιαζε μικρή. Και οι διαφορές των Ελλήνων μεγάλες για να αντισταθούν σε αυτό το πελώριο κύμα που είχε ήδη εισβάλει.
Οι «Θερμές Πύλες», οι Θερμοπύλες, ήταν το όριο.

Εκεί, η ελληνική εμπροσθοφυλακή θα συναντούσε το «κτήνος» στο τέλος των θερινών μηνών και αφού εκείνο πέρασε εύκολα από τη Θράκη και τη Μακεδονία. Το στενό πέρασμα και η θάλασσα δεν έδιναν στον Ξέρξη τη δυνατότητα να απλώσει τον τεράστιο στρατό του. Ο βασιλιάς Λεωνίδας, στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του και οι «300» του αγνόησαν τα «Κάρνεια» της Σπάρτης και βρέθηκαν στις Θερμοπύλες. Μαζί τους κι άλλοι Έλληνες. Συνολικά 7,000 απέναντι στους 200,000 του Ξέρξη… Και στους 7,000 υπήρχαν υπηρέτες, ξυλουργοί, σιδεράδες και όχι μόνο πολεμιστές. Πολεμιστές (και τίποτα άλλο) ήταν μόνον οι Σπαρτιάτες…

Ο εχθρός ήρθε, η μάχη ξεκίνησε με αγριότητα. Μόνο οι τοξότες του αρκούσαν για να καλύψουν με τα βέλη τους τον ήλιο. Ο ιστορικός, χρεώνει σε Σπαρτιάτικα χείλη τη φράση: «Καλύτερα έτσι, θα πολεμήσουμε στη σκιά»…
Και στην απαίτηση του Ξέρξη να παραδοθούν, ο Λεωνίδας απάντησε όπως κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να απαντά, όταν θέλουν να του στερήσουν την ελευθερία. Ή να του πάρουν τα όπλα. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά. «Μολών Λαβέ» φώναξε ο βασιλιάς της Σπάρτης ξανασχεδιάζοντας τον χάρτη του θάρρους και αντιλαλώντας στην αιωνιότητα…

Οι πρώτες μέρες ήταν θριαμβευτικές. Η σπαρτιατική «φαλαγγα» θέριζε σαν στάχυα τα κύματα των περσικών επιθέσεων και οι απώλειες για τον Ξέρξη ήταν τρομακτικές. Τα σπαθιά και οι λόγχες των Σπαρτιατών τσάκιζαν τον Στρατό του Ξέρξη ο οποίος αναγκαζόταν διαρκώς σε υποχωρήσεις. Ο τρόμος άρχισε να κυριεύει τον στρατό του «Μεγάλου Βασιλιά».

Και τότε, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτόν εδώ των τόπο, τον τόπο των ηρώων και των προδοτών, ήρθε η ώρα του «Εφιάλτη». Ενός ντόπιου με τη βοήθεια του οποίου οι Πέρσες περικύκλωσαν του Σπαρτιάτες. Ο Υδάρνης, ο επικεφαλής των «Αθάνατων» βρέθηκε πίσω τους το πρωί της τρίτης μέρας. Ήταν περικυκλωμένοι. Η Πανσέληνος βοήθησε τον Υδάρνη να κινηθεί νύχτα και να κρατάει πλέον τα στενά πίσω από την ελληνική εμπροσθοφυλακή. Όπως οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Κάρνεια «κρατούσαν» και τους στρατούς σε Αθήνα και Σπάρτη αντίστοιχα. Ο Λεωνίδας ήταν μονος. Μάλλον δεν ήταν. Ήταν εκεί και οι Σπαρτιάτες του. Οι Πλαταιείς, οι Θεσπιείς, οι Θηβαίοι, έφυγαν κοιτάζοντας πίσω τους. Τους κόκκινους χιτώνες. Το άλικο τείχος που έστηνε ολόκληρη η Ελλάδα…

Ήξεραν ότι ήταν το τέλος… Το τέλος των ημερών τους και η αρχή της δόξας τους… Πολεμούσαν ασταμάτητα, χωρίς να γνωρίζουν πόνο, κούραση, φόβο... Ακόμα και χωρίς πόδια, ακόμα και θαμμένοι στο αίμα και τη λάσπη κράδαιναν τα σπαθιά τους ουρλιάζοντας. Κάθε ένας από τους «τριακόσιους» κατάφερνε να πάρει μαζί του στο τελευταίο ποτάμι, στον Αχέροντα, υπερδεκαπλάσιους Πέρσες…

Πριν την τελική μάχη, το πρωί της τρίτης μέρας, ο Λεωνίδας (σύμφωνα με τον Πλούταρχο) είπε στους στρατιώτες του: «Να έχετε ένα καλό πρωινό. Το βράδυ, θα δειπνήσουμε στον Άδη»… Το στερνό πρωί, ο αυλός έπαιζε όπως πάντα όταν οι Σπαρτιάτες πήγαιναν σε μάχη. Έκαναν επίθεση. Οι Πέρσες τους χτυπούσαν από κάθε πλευρά και με όλα τα όπλα. Χιτώνες και πληγές είχαν γίνει ένα. Ο βασιλιάς έπεσε και για ώρες γύρω από το πτώμα του οι οπλίτες πολεμούσαν με λύσσα για να κρατήσουν τη σορό του. Σε λίγο οι λόγχες και τα σπαθιά έσπασαν…

Πολέμησαν με πέτρες, με τα χέρια γυμνά, δαγκώνοντας και γδέρνοντας τους εχθρούς με τα νύχια τους. Έπεσαν όλοι, μέχρις ενός. Στο τέλος της μέρας ο Ξέρξης επιθεωρούσε το πεδίο της θυσίας και διέταξε να σταυρωθεί το σώμα του Λεωνίδα και το κεφάλι του να παλουκωθεί, ώστε να βλέπουν όλοι τι παθαίνουν οι εχθροί του.

Ήταν όμως αργά για τους βαρβάρους... Το μήνυμα των Θερμοπυλών ταξίδευε σε όλες τις γωνιές, σε όλες τις Πόλεις της Ελλάδας. Ο Αθηναίος Θεμιστοκλής από την Σαλαμίνα στέλνει φωτιά στους Πέρσες και αναγκάζει τον Στόλο τους να φύγει κακήν κακώς… Μετά από ένα χρόνο ο Παυσανίας και οι πέντε χιλιάδες Σπαρτιάτες οπλίτες του, τσακίζουν τους εναπομείναντες Πέρσες στις Πλαταιές… Η απειλή έσβησε και το «θηρίο» νικήθηκε. Και οι Θερμοπύλες, θα είναι πάντα φάρος φωτεινός στις θάλασσες των ελεύθερων ανθρώπων… Διαβάστε περισσότερα...

Η Πόλις εάλω… Ξανά και ξανά…

Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955 ανοίγουν κάθε φθινόπωρο τις πληγές και θυμίζουν ότι ο «λύκος» είναι ακόρεστος και ακούραστος…

Ο Έλληνας μαθαίνει από τα μικράτα του για την άλωση της Κωνσταντινούπολης και για το Μάη του 1453, τότε που ο Μωάμεθ ο Πορθητής ξεκλείδωσε τη βασιλεύουσα και σύλησε ότι ιερό υπήρχε. Από τότε, «αλώσεις» υπήρχαν πολλές για τον ελληνισμό σε εκείνες τις γωνιές του πλανήτη. Και ακόμα και σήμερα, που το προαιώνιο αίμα έγινε, δυστυχώς, ζειμπέκικο και ευτυχώς ειρήνη (λυκοφιλία έστω) δεν πρέπει κανείς να τις ξεχνά. Τα «Σεπτεμβριανά» είναι από μόνα τους μια ακόμα ξεκρέμαστη καμπάνα της Αγιάς Σοφιάς που θα έπρεπε να ματώνει με τον ήχο της την συνείδηση κάθε σκεπτόμενου έλληνα. Δεν χρειάζεται να είσαι Ελληναράς για να νοιώθεις αυτά που πρέπει να νοιώθεις για τον παλμό και τον βηματισμό της Ιστορίας.

Αρκεί να καταλαβαίνεις ότι όλοι οι άνθρωποι είναι επιβάτες στο διαστημόπλοι «Γή», πλην όμως έχουν και ρίζες. Το ζητούμενο είναι ο πατριωτισμός και όχι ο φασίζων «ελληναρισμός» (και όχι εθνικισμός, είναι λάθος ο όρος). Ποιος έλληνας πατριώτης λοιπόν θα μπορέσει να ξεχάσει εκείνα τα μεγάλα απογεύματα που οι γκρίζοι λύκοι ξεχύθηκαν με τα γαμψά τους νύχια και τα τυφλωμένα από μίσος μάτια τους στις γειτονιές των ελλήνων που είχαν απομείνει;

Ποιος θα διαγράψει στο όνομα της όποιας «μελλοντικής συνεργασίας στα πλαίσια της ΕΕ» που λένε και οι πολιτικοί μας εκείνο το μαγαζί με τα ξύλινα παιχνίδια που με τόσο μεράκι έφτιαχνε ο κυρ-Παύλος και το έκαψαν; Και κείνος, διόλου παράξενο, αρνήθηκε να βγεί και κάηκε σαν… άχερο μαζί με τα «μικρά του διάολια»; Με το Κυπριακό να κυριαρχεί στην τουρκική κοινή γνώμη, ειδικά από την εποχή των Σεπτεμβριανών και μετά (1955) οι Τούρκοι όξυναν την εθνικιστική τους γραμμή σε όλα τα επίπεδα. Το Πατριαρχείο και η «κοινότητα των Ρωμιών» είναι ο στόχος. Και το «να ξεριζωθούν βίαια» είναι η εντολή των παρακρατικών. Το καλοκαίρι του 55 βρίσκει την Τουρκία σε εθνικιστικό παροξυσμό. Ο Τύπος ποδηγετημένος απόλυτα από το καθεστώς ζητά να αναγνωριστεί η «βία του Μακάριου» στην Κύπρο και η προπαγάνδα προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι είναι το Φανάρι που χρηματοδοτεί τον ΕΟΚΑ.

Φανατικοί φοιτητές, η οργάνωση «η Κύπρος ανήκει στην Τουρκία» (Kıbrıs Türktür Cemiyeti – KTC), παρακρατικοί και στρατιωτικοί με πολιτικά στήνουν καθημερινά επεισόδια βίας αλλά και προβοκάτσιες με θύματα κυρίως έλληνες αλλά και Αρμένιους… Επίσης η προπαγάνδα «φουσκώνει» στο μυαλό των Τούρκων ότι οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης κακοπερνάνε, ενώ οι Ρωμιοί στην Κωνσταντινούπολη έχουν ανώτατο βιωτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα οι φανατικοί μέσω του Τύπου (και όχι μόνο διοχετεύουν την πληροφορία ότι στο τέλος Αυγούστου σχεδιάζεται ομαδική σφαγή Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκύπριους…

Όλο και περισσότεροι Έλληνες μηνύονται με τον απίθανο νόμο περί «προσβολής του Τουρκισμού» και τα επεισόδια απλώνονται στις γειτονιές. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1955 η εφημερίδα İstanbul Ekspres κυκλοφόρησε με δύο έκτακτες εκδόσεις της την είδηση της επίθεσης στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη. Ήταν προβοκάτσια και μαζί η σπίθα που έλειπε για να γίνει η σχεδιασμένη ανατίναξη του μπαρουτιού. Το απόγευμα της ίδιας μέρας αγριεμένοι λύκοι βγαίνουν στους δρόμους. Φοράνε ρούχα ανθρώπων. Δεν είναι όμως Από την πλατεία Ταξίμ ως την Ιστικλάλ στο Πέρα εκδηλώνονται επιθέσεις σε κάθετι το ελληνικό. Μίσος, τυφλός φανατισμός, εξευτελισμός. Από τον μανία δεν εξαιρούνται τα σχολεία, οι εκκλησίες, τα νεκροταφεία. Οι Τούρκοι έχουν ιστορικά μια ροπή να ασελγούν σε ότι ιερό υπάρχει. Να ξεπερνάνε σε καιρό πολέμου ακόμα και τα όρια που βάζουν οι ίδιοι οι αντιμαχόμενοι! Σχεδόν 100.000 άγριοι λύκοι έπεσαν στον ελληνισμό που ξεσκίστηκε σαν υφαντό… Ο συντονισμός τους, οι κινήσεις τους, δεν αφήνουν περιθώρια. Υπήρχαν «οργανωτές», υπήρχαν λίστες με στόχους, υπήρχε απόλυτο σχέδιο για το έγκλημα. Ένα ακόμα έγκλημα της Τουρκικής κυβέρνησης. Το γεγονός ότι οι νεκροί και οι τραυματίες ήταν λίγοι έχει και αυτό την εξήγηση του. Η οδηγία ήταν «ξεριζώστε τον ελληνισμό» χωρίς όμως να υπάρχει πολύ αίμα γιατί υπήρχε και η συνδιάσκεψη του Λονδίνου και ο Μεντερές δεν ήθελε το φονικό να ακουστεί ως τας Λόνδρας…

Μετά τα τρομερά επεισόδια στα οποία-φυσικά- οι αρχές μένουν αμέτοχες, κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Έστησαν και στρατοδικεία-φαρσοκωμωδίες που όμως ήταν απλά μηχανισμοί «αθώωση» των τραμπούκων, των φονιάδων, των βιαστών. Και όπως συνέβη πολλές φορές στον προηγούμενο αιώνα, η κυβέρνηση Μεντερές χρέωσε τα γεγονότα στους «κομμουνιστές» προκαλώντας θυμηδία ακόμα και στους φίλους της Τουρκίας. Απλά βρήκαν αφορμή να «καθαρίσουν» μια και καλή με όλους. Με τους «γκιαβούρ» («γκιαούρηδες») του Πέρα, με τους Κομμουνιστές, με τους ελάχιστους ελεύθερους ανθρώπους του Τύπου τους οποίους ανάγκασαν σε «ασφυξία» μετά τα γεγονότα… Μια ακόμα άλωση είχε συντελεστεί. Ο λύκος απομακρύνθηκε. Το ίδιο και οι Έλληνες της Πόλης, ειδικά μετά ΚΑΙ τις απελάσεις του 1964…

Πλέον είναι ελάχιστοι και δε μιλούν. Βλέπετε, στα στενά του Πέρα, ακόμα και σήμερα που οι πρωθυπουργοί (μας) χορεύουν ζειμπέκικα και κάνουν κουμπαριές με τους πρωθυπουργούς (τους), ο φόβος για το Λύκο υπάρχει. Και οι ελάχιστοι έλληνες που έχουν απομείνει εκεί τον ακούν κάποια βράδια να γρυλλίζει…

Το «ΚΤC» και οι «πληγές του Φθινοπώρου»

H οργάνωση «η Κύπρος ανήκει στην Τουρκία» (Kıbrıs Türktür Cemiyeti – KTC) έπαιξε ρόλο πρωταγωνιστικό στα γεγονότα. Και σαν εκτελεστικό όργανο αλλά και σαν προπαγανδιστικός μηχανισμός και σωλήνας προπαρασκευής. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1954 από φοιτητές. Στην πραγματικότητα η πρωτοβουλία ανήκε στον Μεντερές ο οποίος με μπροστάρη ένα δικό του άνθρωπο, τον Χικμέτ Μπιλ, έφτιαξε τη «μηχανή» για να οδηγηθούμε στα «Σεπτεμβριανά».

Ο Χικμέτ Μπιλ, μπροστάτης της οργώνσης, ήταν δημοσιογράφος στην εφημερίδα Hürriyet και προερχόταν από το στενό κύκλο του Μεντερές. Ο σύλλογος χρηματοδοτούνταν σε μεγάλο βαθμό από την κυβέρνηση. Η ταχεία εξάπλωση του KTC στην Πόλη, αλλά και σε όλη την Τουρκία δεν θα μπορούσαν να μην οφείλονται στο κυβερνητικό δίκτυο που βοηθούσε με κάθε τρόπο… Πολλά μέλη του KTC, νεαρά τότε άτομα, αποτέλεσαν για χρόνια την χοάνη ιδεών και «πιστεύω» και αρχηγικών μελών των γκρίζων λύκων. Η δράση του ΚΤC προβάλλεται ανάλογα και στην απολύτων επίκαιρη ταινία «Οι πληγές του Φθινοπώρου» που δεν πρέπει να χάσετε… «Pains of Autumn ο αγγλικός της τίτλος», «Guz sancisi» ο τουρκικός. Μπορεί να είναι «τουρκική» ταινία, αλλά η ματιά της σίγουρα δεν είναι γκρί. Και δεν είναι ματιά λύκαινας. Μπορεί η ελληνίδα της ιστορίας να είναι ιερόδουλη και όχι καθηγήτρια, είναι όμως πιο καθαρή από όλες τις κυρίες μαζί. Όπως και η ψυχή του Τούρκου που ερωτεύεται. Δείτε την ταινία για να πάρετε μια γεύση από εκείνο τον Σεπτέμβρη του 1955. Ειδικά που τα μαχαίρια και τα ρόπαλα των φανατικών αλλά και οι δάδες με τη φωτιά κάνουν στάχτη την καθημερινότητα των λίγων, των τρομαγμένων ελλήνων. Και μαζί, ολόκληρες ζωές. Το παρελθόν των ανθρώπων που ξεριζώνεται τόσο βίαια καταγράφεται στην ταινία…

Η σκηνοθέτιδα Τομρίς Γκιριτλίογλου προσεγγίζει τα γεγονότα με καθαρό βλέμμα, χωρίς διάθεση συγκάλυψης ή ωραιοποίησης και χωρίς τις όποιες ενοχές έλκει από την καταγωγή της... Καλή καλλιτεχνική προσπάθεια κι ας είναι το λειβάδι που ανθίζει σπαρμένο με μίσος…

Διαβάστε περισσότερα...

«Τους μάθαμε να ζούν, θα τους μάθουμε και πώς να πεθαίνουν»…

TΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΞΕΘΩΡΙΑΣΑΝ, ΑΛΛΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΒΛΑΧΟΥ ΣΤΟΝ ΑΔΟΛΦΟ ΧΙΤΛΕΡ, ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΝΙΑΖΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ…

Δυστυχώς, ο χώρος δεν είναι πολύς ή μεγάλος για να φιλοξενηθεί το κείμενο, η «ανοικτή επιστολή» του Γεώργιου Βλάχου στον Αδόλφο Χίτλερ, που δημοσιεύτηκε την 8η Μαρτίου του 1941. Είναι ένα κείμενο που πιθανότατα κανένα βουνό και καμμιά ελληνική θάλασσα δεν θα χωρούσε. Ένα κείμενο που σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στην σχεδόν ανύπαρκτη αξιοπρέπεια του σύγχρονου έλληνα. Μερικά αποσπάσματα, μόνο μερικά αποσπάσματα, αρκούν για να προβληματίσουν ακόμα και αυτούς που αισθάνονται προ πολλού προσκυνημένοι και άσχετα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το συνολικό πνεύμα του κειμένου…
«Εξοχώτατε, η Ελλάς, το γωρίζετε, ηθέλησε να μείνη έξω του παρόντος πολέμου. Όταν εξερράγη, ήρχιζε μόλις να αναρωννύη από πλήθος βαθυτάτων πληγών, τας οποίας είχον καταλίπει εις το σώμα της πόλεμοι εξωτερικοί και εσωτερικαί διαιρέσεις, και ουδέ δυνάμεις είχε, ουδέ διάθεσιν, ουδέ λόγον ν'αναμιχθή εις πόλεμον, του οποίου, αν το τέλος πέπρωται πάντως να έχη δι'όλον τον κόσμον συνεπείας σημαντικάς, η αρχή του δεν παρουσίαζε δι'αυτήν αμέσους κινδύνους. Ας μη ληφθούν υπ'όψει αι δηλώσεις της αι σχετικαί. Ας μη ληφθούν υπ'όψει τα έγγραφα τα οποία εις επίσημον Βίβλον εδημοσίευσε. Ας μη ληφθούν υπ'όψει το πλήθος των λόγων, των κειμένων, των αποδείξεων δια των οποίων πιστοποιείται η επίμονος αύτη απόφασίς της, να μείνη εκτός του πολέμου. Και ας ληφθή τούτο μόνον: Το ότι η Ελλάς όταν οι Ιταλοί έπνιξαν εις τον λιμένα της Τήνου την "Έλλην" και εύρε τα θραύσματα των τορπιλλών και εβεβαιώθη ότι ήσαν ιταλικά, τα έκρυψε. Διατί;... Διότι, αν τα απεκάλυπτε θα ήτο υποχρεωμένη ή να κηρύξη τον πόλεμον ή να δεχθή την κήρυξιν του πολέμου.
Και μετ' ολίγας ημέρας, εις το Μέτωπον το οποίον είχεν ανοίξει εις τα βουνά της Ηπείρου ο βάναυσος ιταλικός αιφνιδιασμός, έπιπταν Έλληνες στρατιώται και ο πρώτος Άγγλος αεροπόρος.
Τι συνέβη από τας ώρας εκείνας, το γνωρίζετε και Σεις και ο κόσμος ολόκληρος. Νικώνται οι Ιταλοί. Και νικώνται εκεί, στρατιωτικώς, σώμα προς σώμα, από ημάς, τους μικρούς, τους αδυνάτους. Όχι από τους Άγγλους. Διότι Άγγλος στρατιώτης δεν επάτησεν εις την Αλβανίαν. Νικώνται. Διατί; Διότι δεν έχουν ιδανικά, διότι δεν έχουν ψυχήν. Διότι...
Σεις ηρχίσατε να συγκεντρώνετε στρατεύματα εις την Ρουμανίαν. Τα π΄ρωτα ήσαν προσ εκπαίδευσιν των Ρουμάνων. Τα δεύτερα προς προστασίαν των πετρελαίων. Τα τρίτα δια να κρατήσουν τα σύνορα. Τα τέταρτα... - αλλά τα τέταρτα πλέον ήσαν τριακοσιαι χιλιάδες.
Και μετά τούτο;... Μετά τούτο, τί έπρεπε να κάμη η Ελλάς; Να ζητήσει βοήθειαν; Να μη ζητήσει; Να πιστεύση; Να μη πιστεύση; Να βλέπη τους Γερμανούς εις τα σύνορα με τα βουλγαρικά, να τους μετρά περνώντας τον Δούναβιν, να τους παρακολουθή εισερχομένους εις την Σόφιαν, να τους βλέπει να συμμαχούντας με τους Βουλγάρους, ν'ακούη τους Βουλγάρους ομιλούντας περί των "εθνικών των διεκδικήσεων, και να στέκη αμέριμνος εν τη πεποιθήσει ότι οι Γερμανοί ευρίσκονται εις την Κούλαν δια να προφυλάξουν τα πετρέλαια τα ρουμανικά;...
Αλλά θα μας ερωτήσετε ίσως, Εξοχώτατε: "Καλά όλα αυτά. Και οι Άγγλοι;..." Αλλά τους Άγγλους, Εξοχώτατε, δεν τους εφέραμεν ημείς, τους έφεραν εις την Ελλάδα οι Ιταλοί. Τώρα λοιπόν εις αυτούς τους οποίους οι Ιταλοί, να τους είπούμεν να φύγουν;... Και, έστω, να τους ειπούμεν να φύγουν. Αλλά εις ποιούς; Εις τους ζωντανούς. Πώς όμως θα διώξωμεν τους νεκρούς, αυτούς που έπεσαν εις τα βουνά μας, αυτούς που προσγειώθηκαν εισ την Αττικήν πληγωμένοι και αφήκαν εδώ την τελευταίαν πνοήν, αυτούς οι οποίοι, ενώ εκαίετο η πατρίς των, ήλθαν και ηγωνίσθησαν εδώ, και έπεσαν εδώ και ευρήκαν εδώ ένα τάφον;... Ακούτε, Εξοχώτατε, υπάρχουν ατιμίαι αι οποίαι εις την Ελλάδα δεν γίνονται. Και αυτά είναι καθαραί ατιμίαι. Ούτε τους νεκρούς, ούτε τους ζωντανούς ημπορούμεν να διώξωμεν. Δεν θα διώξωμεν κανένα, και θα σταθώμεν μαζί των, εδώ, μέχρις ότου κάποια λάμψη ακτίς ηλίου και περάση η καταιγίς»...
Και το συγκλονιστικό φινάλε της επιστολής. Γροθιά, στο στομάχι όσων ξεχνούν:
«Και Σεις; Σεις - λέγουν πάντοτε - θα επιχειρήσετε να εισβάλετε εις την Ελλάδα. Και ημείς, λαός αφελής ακόμη, δεν το πιστεύομεν. Δεν πιστεύομεν ότι στρατός με ιστορίαν και με παράδοσιν - αυτό και οι εχθροί του δεν το αρνούνται - θα θελήση να κηλιδωθή δια μιας πράξεως παναθλίας. Δεν πιστεύομεν ότι ένα Κράτος πάνοπλον, ογδοήκοντα πέντε εκαττομμυρίων ανθρώπων, μαχόμενον δια να δημιουργήση εις τον Κόσμον "νέαν τάξιν πραγμάτων" - τάξιν, φανταζόμεθα, αρετής - θα ζητήση να πλευροκοπήση ένα Έθνος μικρόν, που αγωνίζεται υπέρ της ελευθερίας του, μαχόμενον προς μίαν Αυτοκρατορίαν σαράντα πέντε εκατομμυρίων.
Διότι τί θα κάμη ο Στρατός αυτός, Εξοχώτατε, αν αντί πεζικού, πυροβολικού και μεραρχιών, στείλη η Ελλάς φύλακας εις τα σύνορά της ε'ικοσι χιλιάδας τραυματιών, χωρίς πόδια, χωρίς χέρια, με τα αίματα και τους επιδέσμους, δια να τον υποδεχθούν;... Αυτούς τους στρατιώτας φύλακας θα υπάρξη στρατός δια να τους κτυπήση;
Αλλ' όχι, δεν πρόκειται να γίνει αυτό. Ο ολίγος ή πολύς στρατός των Ελλήνων που είναι ελεύθερος, όπως εστάθη εις την Ήπειρον, θα σταθή, αν κληθή, εις την Θράκην. Και τί να κάμη;... Θα πολεμήση. Και εκεί. Και θα αγωνισθή. Και εκεί. Και θα αποθάνη. Και εκεί. Και θ' αναμείνει την εκ Βερολίνου επιστρογήν του δρομέως, ο οποίος ήλθε προ πέντε ετών και έλαβεαπό την Ολυμπίαν το φως, δια να μεταβάλη εις δαυλόν την λαμπάδα και φέρη την πυρκαϊάν εις τον μικρόν, την έκτασιν, αλλά μέγιστον αυτόν τόπον, ο οποίος, αφού έμαθε τον κόσμον όλον να ζη, πρέπει τώρα να τον μάθη και ν' αποθνήσκη»... Διαβάστε περισσότερα...

Ο κόσμος, δεν ήταν ποτέ αρκετός, Αρίστο…

Τι ήταν αυτό που έκανε τον Αριστοτέλη Ωνάση τόσο σημαντικό; Το ότι έγινε ίσως ο μόνος Έλληνας που κυριάρχησε στο επιχειρηματικό στερέωμα παγκοσμίως; Το ότι από τον Καναδά μέχρι τις Φιλιππίνες ξέρουν καλά τον δαιμόνιο Σμυρνιό; Το ότι έζησε μια ζωή που οι περισσότεροι ψάχνουν… τζίνι για να τη ζητήσουν και αυτοί; Ή μήπως αυτή η παράξενη σύμπτωση που κάποιοι βάφτισαν και «κατάρα» να χάνονται με τραγικό τρόπο εκείνοι που ήταν οι πιο κοντινοί του άνθρωποι; Όλα αυτά μαζί είναι τα συστατικά του μύθου «Onasis». Του ανθρώπου που άφησε το όνειρο της γιαγιάς Γεσθημανής που ήθελε να τον δεί παπά (!) και τον εύπορο πατέρα του για να αγκαλιάσει τον κόσμο. Και το έκανε.
Γεννήθηκε το 1906 στην Σμύρνη. Η εύπορη οικογένεια του (ο πατέρας του ήταν καπνέμπορος με αρκετά χρήματα παρά τον αστικό μύθο ότι γεννήθηκε φτωχός) διαλύθηκε γρήγορα αφού η μητέρα του έφυγε από τη ζωή στα 33 της μόλις χρόνια! Η Πηνελόπη, ήταν η πρώτη μεγάλη απώλεια του «Αρίστου».
Από μικρός έδειξε τη λατρεία του για το ωραίο φύλλο ενώ στο σχολείο φρόντιζε να πουλάει τσιγάρα που είχε αγοράσει φτηνότερα ώστε να κερδίσει τα πρώτα του χρήματα. Όλα όμως άλλαξαν για τον Αριστοτέλη αλλά και για την Ελλάδα ολόκληρη. Το μεγάλο κακό της Μικράς Ασίας βρίσκει τον πατέρα του στη φυλακή και την επιχείρηση στις φλόγες των ανδρών του Κεμάλ. Στα 16 του πάτησε στην Ελλάδα και λίγο μετά βρέθηκε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, το 1923, έχοντας στην τσέπη του 250 δολλάρια. Στο μυαλό του όμως, είχε όλο τον κόσμο…
Και είχε ένα μεγάλο προσόν για τον κόσμο των επιχειρήσεων (μερικά πράγματα είναι διαχρονικά βλέπετε), ήταν αδίστακτος! Από λαντζέρης και κηπουρός μέχρι αποθηκάριος, δούλευε ασταμάτητα. Κάποια στιγμή βρέθηκε να εργάζεται στη Βρετανική Τηλεφωνική Εταιρία ως νυκτερινός τηλεφωνητής. Έτσι, είχε την άνεση να κρυφακούει τηλεφωνήματα και να παίρνει χρήσιμες πληροφορίες. Με μερικές από αυτές και τα πρώτα του χρήματα έφτιαξε μια εταιρία καπνού και τσιγάρων την οποία προσπάθησαν να κλείσουν οι ανταγωνιστές αλλά δεν τα κατάφεραν. Το 1932 «ρίχνει» τα πρώτα του λεφτά στη ναυτιλία και τα πρώτα πλοία του θα τα ονομάσει «Σωκράτη» και «Πηνελόπη» τιμώντας τους γονείς του. Όμως το μυαλό του έψαχνε για νέους ορίζοντες. Κάποια στιγμή η ικανότητα του να βλέπει το μέλλον τον οδήγησε στη μεταφορά πετρελαίου από θαλάσσης. Το πρώτο του τάνκερ, το «Άριστον», ήταν μόνον η αρχή. Ο στόλος του μεγάλωνε ραγδαία, όπως και η επιρροή του στη ναυτιλία, την ίδια στιγμή που με την καπατσοσύνη του κατάφερνε και έκλεινε δουλειές ακόμα και για πλοία που δεν είχε καν ναυπηγήσει! Το δίκτυο του σε πολιτικούς και ανθρώπους που ασκούσαν επιρροή σε όλα τα επίπεδα ήταν μοναδικό και μπροστά του θα ωροδούσε και το «λόμπινγκ» της εποχής μας.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον αναγκάζει να αλλάξει έδρα και από το Λονδίνο πήγε στη Νεα Υόρκη. Εκεί, το 1943, παντρεύτηκε την Αθηνά Λιβανού, της μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας. «Ο Ωνάσης απέκτησε φινέτσα» έγραψαν οι αμερικάνικες εφημερίδες, οι εκδότες των οποίων ποτέ δεν τον χώνεψαν μιας και του άρεσε να κάνει… πλάκα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η γέννηση του Αλέξανδρου και της Χριστίνας, στέλνουν την οικογένεια στο Παρίσι και ο Ωνάσης ήδη είναι νο1 επιχειρηματίας στον κόσμο. Οι υπερβολές για την αμύθητη περιουσία του δε λείπουν και δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι μπορούσε «να ρίξει κυβερνήσεις»…

Η μεγάλη Μαρία

Τη δεκαετία του πενήντα οι γαλαζοαίματοι του Μονακό έχουν προσκυνήσει τον έλληνα μεγιστάνα. Εκεί, στο πριγκιπάτο γνωρίζει την φλογερή ντίβα Μαρία Κάλλας με την οποία θα ζήσει ένα φλογερό και πιπεράτο ειδύλλιο που πάντως ποτέ δεν θα ντύσει τη μεγάλη σοπράνο νύφη. Οι φίλοι του, όπως ο Τσώρτσιλ, τον αποθεώνουν δημοσίως και εκείνος κάνει για αυτούς ότι μπορεί. Όπως το 1957, όταν αγόρασε από την ελληνική κυβέρνηση και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή την ΤΑΕ, την οποία μετέτρεψε σε «Ολυμπιακή Αεροπορία» και την έκανε μια από τις σπουδαιότερες αεροπορικές εταιρίες του κόσμου.

Σκοτώθηκαν μαζί...

Ο δεύτερος γάμος του Ωνάση με την Ζακλίν (Τζάκι) Μπουβιέ στις 20 Οκτωβρίου του 1968 ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς, ίσως και του… αιώνα. Η Τζάκι, μετα τη δολοφονία του πρώτου συζύγου της Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι είχε γίνει ήδη μύθος. Οι κακεντρεχείς της εποχής έλεγαν ότι η επιλογή της Τζάκι από τον Ωνάση είχε να κάνει με τη διάθεση του «Αρίστου» να δείξει ότι μπορεί να παίρνει ότι εκείνος θέλει σε αυτή τη ζωή. Ο ίδιος πάντως έλεγε ότι «όσα λεφτά κι αν έχεις τι να τα κάνεις χωρίς γυναίκες»… Το έμαθαν καλά αυτό εκτός από την Τζάκι και την Κάλλας και άλλες διάσημες, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο και η Μέριλιν Μονρόε που μπαίνουν στη λίστα του Ωνάση. Το Γενάρη του 73 το παραμύθι αρχίζει να ραγίζει. Το αεροπορικό δυστύχημα που παίρνει τη ζωή του λατρεμένου του Αλέξανδρου, τον τσακίζει, όπως οι άγριες θάλασσας τσάκισαν μερικά από τα καράβια του.
Μαζί με το προσωπικό του δράμα αρχίζει και η διεθνής πετρελαική κρίση. Ο Ωνάσης βλέπει την αυτοκρατορία να κινδυνευει αλλά το μυαλό του είναι στο χαμένο του παιδί. Μάλιστα προσφέρει και ένα μυθικό ποσό σε όποιον έχει πληροφορίες που ίσως έδειχναν ότι ήταν σαμποτάζ και όχι απλό δυστύχημα. Ο Ωνάσης δεν το ξεπέρασε ποτέ. Προσβλήθηκε από μια σπάνια ασθένεια και έσβησε (μετά από ένα διάστημα-ρέκβιεμ στον παράδεισο του Σκορπιού) στο αγαπημένο του Παρίσι. Βιαζόταν να ξανδεί τον Αλέξανδρο… Έσβησε σαν σήμερα (15 Μαρτίου) του 1975. Λίγο πριν είχε επιστρέψει στην Ελλάδα την Ολυμπιακή αεροπορία…
Τη σκοτεινή μοίρα του αδελφού της ακολούθησε και η Χριστίνα που βρέθηκε νεκρή στο μπάνιο της το 1988. Αδιευκρίνιστα, είπαν, τα αίτια του θανάτου. Σήμερα, μόνη κληρονόμος και στόχος παράλληλα όλων των κυνηγών του «μύθου Ωνάση» είναι η εγγονή του, Αθηνά Ωνάση Ρουσέλ. Διαβάστε περισσότερα...

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: ΑΛ ΚΑΠΟΝΕ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΣΥΜΜΟΡΙΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΑΛΚΑΤΡΑΖ, Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΠΤΩΜΑΤΑ…
Απο τότε που ήμασταν παιδιά και πολύ γνωρίσουμε τον «Νονό» ντον Κορλεόνε ή τον «Σημαδεμένο» Τόνι Μοντάνα, το έγκλημα είχε μόνο ένα όνομα. Αλ Καπόνε. Αυτό ήταν για όλους μας το συνώνυμο της μαφίας, το συνώνυμο του κακού. Πόσο κακός ήταν όμως ο Αλφόνσο Γκαμπριέλ Καπόουν, που έγινε ευρύτερα γνωστός ως «Αλ Καπόνε»; Σίγουρα πιο κακός απο όσο αντιλαμβανόμασταν όταν στήναμε παιδικές συμμορίες για να του μοιάσουμε.
Ο ίδιος έχει γίνει αντικείμενος ερευνών και διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο του UCLA και στις ανα τις ΗΠΑ έδρες εγκληματολογίας, ενώ το ίδιο έχουν γίνει (αντικείμενο μελέτης δηλαδή) και η ζωή των γονιών του.Οι Γκαμπριέλε Καπόνε και Τερεσίνα Ραιόλα, μετανάστες από την Νάπολη, τον έφεραν στη ζωή (μαζί με άλλα οκτώ παιδιά) το 1899. Παράτησε το σχολείο στα 12 και στα 14 του χρόνια είχε καταφέρει ήδη να είναι μέλος σε δυο συμμορίες στο Μπρούκλιν και στην συνέχεια κατάφερε να τις βάλει να… τσακωθούν, ώστε να γίνει αφεντικό σε μια κοινή συμμορία. Πήρε… προαγωγή για το Μανχάταν και την περίφημη συμμορία “Five Points” λίγα χρόνια μετά και απέκτησε τα πρώτα του σημάδια σε έναν καυγά στο πανδοχείο «Χάρβαρντ Ιν» (τι ειρωνεία). Πείραξε την αδελφή κάποιου θαμώνα και από τότε είχε για ενθύμιο βαθιές ουλές στο μάγουλο του. Ουλές που του έδωσαν και το παρατσούκλι «σημαδεμένος». Έτσι, για να ξέρουμε και από πού εμπνεύστηκαν το παρατσούκλι του Τόνι Μοντάνα στην ομώνυμη ταινία οι παραγωγοί του Χόλιγουντ!
Μετά τα πρώτα φονικά που του χρεώνουν στην Μητρόπολη του Κόσμου, τη Νέα Υόρκη, ο Καπόνε αισθάνεται ότι δεν χωράει εκεί και έτσι φτάνει στη Μητρόπολη του εγκλήματος, το Σικάγο.
Το 1920 μετακομίζει εκεί, μαζί με την πρώτη του γυναίκα, την Ιρλανδέζα Μέρι Κάφλιν, που του χαρίζει τον πρώτο του γιό. Λίγα χρόνια μετά τη μετακόμιση ο Καπόνε παίρνει την «επιχείρηση», τις μαφιόζικες δουλειές δηλαδή, από τον κάπο της περιοχής, τον τζον Τόριο. Ο Καπόνε βασισμένος στα «καλά» της ποτοαπαγόρευσης για τους μαφιόζους χτίζει μια αυτοκρατορία βουτηγμένη στην παρανομία αλλά και καθαγιασμένη με κομπίνες και εκβιασμούς. Στα τέλη της δεκαετίας του ’20 ο Αλ Καπόνε είναι ένας από τους πιο πλούσιους του Σικάγο. Ελέγχει οίκους ανοχής, κλαμπς, χαρτοπαικτικές λέσχες, παράνομο αλκοόλ και καπνό. Ελέγχει τα πάντα. Δήμαρχοι και κυβερνήτες στέκονταν στο ένα πόδι μπροστά του, ενώ είναι χαρακτηριστική η στάση του Δημάρχου Ουίλαμ Τόμπσον ο οποίος αφού χρηματίστηκε από τον Καπόνε, στην συνέχεια φρόντισε να συλληφθεί αφού φοβήθηκε το σκάνδαλο. Μόνο που ο αρχινονός είχε δυνατούς φίλους στην Αστυνομία και πριν βγεί ένταλμα σύλληψης, εκείνος βρισκόταν στη Φλόριντα και το Παλμ Μπιτς!
Στις 14 Φεβρουαρίου του 1929 (όχι μην τρομάζετε, δεν μοίρασε σοκολατάκια καρδούλες) ο Καπόνε προκαλεί την «σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου». Οι άντρες του μπήκαν σε ένα γκαράζ της οδού Κλαρκ, στο Βόρειο Σικάγο, στον αριθμό 2222 (που μετά έγινε και τραγούδι). 150 σφαίρες γάζωσαν τους άντρες του αντιπάλου του Τζορτζ Μόραν, προερχόμενες από τα τόμιγκαν των μπράβων του Καπόνε που φορούσαν αστυνομικές στολές… Από τότε ειδικά τμήματα της αστυνομίας έκαναν τα πάντα για να τον παγιδέψουν. Μπαίνει στη φυλακη τελικά το 1929 για παράνομη… οπλοφορία, αλλά μετά από έξι μήνες είναι και πάλι έξω. Από το 1930 και μετά, ο νο 1 στόχος της Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας (και καλός τους συνεργάτης σε μεγάλο βαθμό).Μετά από χρόνια ερευνών του επιθεωρητή Ουίλσον (που ήταν ο… αδιάφθορος που τον κυνήγησε πραγματικά) ο Καπόνε φυλακίζεται για… φοροδιαφυγή. Ο Καπόνε που δεν μπήκε φυλακή για δεκάδες εγκλήματα, μπήκε χάρη σε ένα νομικίστικο τρικ. Όταν άκουσε την ποινή των δέκα ετών απείλησε ότι θα ξεριζώσει κάθε καρδιά που χτυπούσε στο δικαστήριο και μετά είπε απλά «αστειεύτηκα»…
Η κατρακύλα του στις φυλακές ήταν ακόμα χειρότερη από αυτή που φοβόντουσαν οι στενοί του φίλοι. Από την Ατλάντα και το Αλκατράζ πέρασε στο κελί της αρρώστιας. Γενική πάρεση (παράλυση που συνοδεύει το τελευταίο στάδιο της σύφιλης)! Αποφυλακίστηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1939 και αποσύρθηκε στο κτήμα του στη Φλόριντα, ένα μικρό κάστρο στο οποίο περιέργως τον άφησαν να ζεί εχθροί και φίλοι… Το 1946, οι γιατροί ανακοινώνουν στους δικούς του ότι το μυαλό του είναι ίδιο με δεκάχρονου παιδιού. Προφανώς, οι τύψεις τον ανάγκασαν να κρυφτεί. Από τότε δεν ξαναβγήκε από το κτήμα του. Πέθανε προδωμένος από την σκληρή καρδιά του όταν το ημερολόγιο έγραψε 25 Ιανουαρίου 1947 (σαν σήμερα) ενώ ο γιός του Άλμπερτ Σόνι Φράνσις Καπόνε έσβησε το τελευταίο μέρος του ονόματος, άλλαξε πολιτεία και έγινε κάποιος κύριος Φράνσις, χαμένος μέσα στο πλήθος…
To πιο γνωστό «απόφθεγμα» της ζωής του Αλφόνσο Καπόν είναι το περίφημο: «Οι μόνοι φόνοι που δεν μου έχουν φορτώσει είναι αυτοί των θυμάτων του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου». Ενώ ακόμα, είναι χαρακτηριστικό ότι όταν κάποτε τον πλησίασαν δημοσιογράφοι έξω από ένα δικαστήριο και κάποιος από αυτούς του είπε: «Γιατί δεν παραδέχεστε ότι έχετε διαπράξει σωρεία εγκλημάτων;» εκείνος απάντησε με παγωμένη φωνή: «Τα εγκλήματα που λέτε θα σας πονέσουν στ’αλήθεια μόνον όταν φτάσουν στην πίσω αυλή του σπιτιού σας. Το βράδυ που θα φτάσετε στο σπίτι σας, ρίξτε μια ματιά εκεί»… Δεν θα μπορούσαν να μην πάρουν σοβαρά τον άνθρωπο που αρεσκόταν να δολοφονεί με μπαστούνι του μπέιζμπολ ενώ περιέγραφε τους φόνους του με κυνισμό: «δεν υπάρχει τίποτα βαρετό από το να πυροβολείς. Ενώ όταν τους βλέπεις να γίνονται άμορφη μάζα, τότε γίνεσαι μέρος της τιμωρίας»… Ένα ακόμα ανατριχιαστικό από τα… άπαντα του Καπόνε, είναι το: «Αν δεν είσαι σκληρός στο Σικάγο, τότε πρέπει να έχει πρόχειρο ένα καλοσιδερωμένο κοστούμι αφού δεν θα αργήσεις να πάς στην δική σου κηδεία! Διαβάστε περισσότερα...

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

Σούπερ σταρ του NFL και του Χόλιγουντ ή «κτήνος», φονιάς και ληστής; Η απόφαση βγήκε στο μυαλό των εμβρόντητων αμερικανών: O ΟJ Simpson είναι ένοχος…
Ήταν, έλεγαν, ο καλύτερος παίκτης του American Football. Έμοιαζε να έχει τον κόσμο, αλλά τελικά η μοίρα τον έκανε τραγικό πρωταγωνιστή μιας ζωής που δεν θα μπορούσε να συλλάβει ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος του Χόλιγουντ. Την Παρασκευή που μας πέρασε, ο O Tζέι Σίμπσον (O.J. Simpson) καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 15 ετών για ένοπλη ληστεία σε ξενοδοχείο. Ο δικαστής δεν δέχθηκε αυτή τη συγγνώμη (μια από τις χιλιάδες που έχει ζητήσει ο άλλοτε θρύλος του NFL στα αμερικάνικα δικαστήρια) του, ούτε και το ότι ήταν «απλώς μια μεγάλη ηλιθιότητα»…
Πέρασαν 61 χειμώνες από τότε που γεννήθηκε ο άνθρωπος που μπήκε στο Hall of Fame του αμερικάνικου ποδοσφαίρου. Ήταν, παρά την τραγική ζωή του η πρώτη φορά που το πέτρινο πρόσωπο του έμοιαζε σχεδόν κωμικό. «Δεν ήθελα να κλέψω. Ήταν ένα λάθος» επέμεινε χωρίς να πείσει ούτε το δικαστή Τζάκι Γκλάς, ούτε και τον εαυτό του. Μάλιστα ο δικαστής έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι αυτή η καταδίκη δεν έχει να κάνει με το «φονικό στο Λας Βέγκας».
Τη δολοφονία-σαπουνόπερα, του 1994 όταν η γυναίκα του Νικόλ Μπράουν Σίμπσον και ο φίλος της Ρόναλντ Γκόλντμαν βρέθηκαν άγρια δολοφονημένοι. Και στην συνέχεια ακολούθησε το μεγαλύτερο δικαστικό και τηλεοπτικό σόου στην ιστορία των ΗΠΑ. «Η απόφαση για την ένοπλη ληστεία» είπε ο δικαστής «δεν έχει να κάνει με άλλες δίκες του παρελθόντος». Εκείνη η δίκη άλλωστε, είναι ανεπανάληπτη. Υπήρχαν μέρες ολόκληρες που όλοι οι κάτοικοι συζητούσαν αν μια γκριμάτσα του Ο Τζέι δείχνει ενοχή ή αθωότητα. Μέχρι το τέλος της δίκης, οι περισσότεροι πίστευαν ότι είναι αθώος. Ο βίος του μετά από τη δίκη, δείχνει ότι μάλλον εκείνος ήταν ο σφαγέας. Αυτό σίγουρα πιστεύουν και οι συγγενείς του Γκολντμαν που βρέθηκαν έξω από το δικαστήριο. Ο πατέρας του θύματος της πολύκροτης σφαγής του Λας Βέγκας δήλωσε: «Το τέρας πάει εκεί που πρέπει. Πίσω από τα σίδερα, ήταν πάντα ένοχος»…
Από τη χλιδή και τη δόξα του NFL, στο Χόλιγουντ, σε ταινίες και σίριαλ. O Σίμπσον ήταν ο απόλυτος made in USA ήρωας και συμμετείχε και στην προσπάθεια εμψύχωσης των πεζοναυτών (φωτό) στη Μέση Ανατολή. Όμως ενώ απ’έξω όλα έμοιαζαν φωτεινά, μέσα του υπήρχε σκοτάδι. Από τα φλάς της αναγνώρισης φτάσαμε στη δολοφονία, στις δίκες που του κόστισαν 33 εκατομμύρια δολλάρια και τώρα, στην πιο μαύρη περίοδο, γεμάτη από απόπειρες ληστείας, απόπειρες απαγωγής και άλλες τέτοιες ντροπές, σαν κι αυτές που μόνο ο Ο Τζέι Σίμπσον δεν χορταίνει…
Η φυλακή, είναι ο τελικός προορισμός. Μια ζωή που στροβιλίστηκε στα άστρα, στη δόξα και στο χρήμα καταλήγει στον εγκλεισμό. Άλλοι λένε ότι οι τελευταίες του πράξεις είναι απλά κακή συνέπεια του αλκοόλ και ότι ήταν αθώος. Άλλοι, ότι επιτέλους η μάσκα του κτήνους έπεσε και κατάλαβαν όλοι ότι το μεγάλο ταλέντο του φούτμπολ από το Σαν Φραντσίσκο δεν ήταν παρά ένα ζώο με αστερόσκονη. Το «Did it or not;» που συζητούσε ολόκληρη η Αμερική δεν έχει πλέον νόημα. Ο Ο.J. (Οrenthal James) Simpson είναι ένοχος… Διαβάστε περισσότερα...

Η ΠΥΡΙΤΙΔΑΠΟΘΗΚΗ ΚΑΙ Ο ΝΤΑΗΣ...

Η Λωρίδα της Γάζας, η Δυτική Όχθη, τα υψίπεδα του Γκολάν, το Σινά, τα δράματα της Μεσοποταμίας και του Ιράκ, η Μέση Ανατολή. Η πυριτιδαποθήκη του κόσμου. Κάποια στιγμή τη ζήλεψαν τα Βαλκάνια αλλά οι μεγάλοι του κόσμου φρόντισαν να τελειώνουν γρήγορα. Αφήνοντας βέβαια πίσω ένα απασφαλισμένο Κόσοβο, έτσι για να βρίσκεται, αν χρειαστεί να ραντιστεί λίγο ακόμα με ουράνιο. Η Μέση Ανατολή όμως είναι άλλο πράγμα.
Κυρίως από τότε που φυτεύτηκε εκεί το κράτος του Ισραήλ, όχι πως δεν έπρεπε, αλλά να… ήταν κομματάκι άκομψο από τους ισχυρούς του κόσμου το να αρνούνται μια πατρίδα σε κάποιους (βλέπε Παλαιστίνιους, όρα Φιλισταίους) και να την χαρίζουν διπλωματικά εύκολα σε κάποιους άλλους, πατώντας πάνω στην τέφρα των κρεματορίων του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου… Τις τελευταίες μέρες το σκηνικό του τρόμου έχει μεταφερθεί στη Λωρίδα της Γάζας.
Ένα από τα τελευταία στρατόπεδα συγκέντρωσης στον κόσμο, μια περιοχή που την περιβάλλουν ψηλοί τοίχοι και είναι αποκλεισμένη από στεριά και θάλασσα. Η μερική της αυτονομία της στοίχισε τον πλήρη αποκλεισμό σε φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης. Η προσπάθεια να γίνει αυτή η αυτονομία… δημοκρατία και οι εκλογές που έφεραν την Χαμάς στην κυβέρνηση, της στοίχισε ήδη χίλιες ψυχές και τέσσερις χιλιάδες τραυματίες. Και καταστροφή. Παντού…
Τα τούνελ, από τα οποία προσπαθούσαν ματαίως να μεταφέρουν τρόφιμα και φάρμακα για να ανακουφίσουν τους πολιορκημένους, έγιναν στόχος και μετά φωτιά. Και κανείς δεν μπορεί πια να τα περάσει. Οι Ισραηλινοί φοβήθηκαν ότι οι στοές θα χρησιμοποιηθούν α λα βιετκόνγκ στον πόλεμο του Βιετνάμ ή για να είμαστε και μέσα στο κλίμα α λα… Χεσμπολάχ, στον πόλεμο του Λιβάνου, το 2006, όταν οι μαχητές έβγαλαν τη γλώσσα στις υπερσύγχρονες διόπτρες νυκτός και τους θερμικούς ανιχνευτές, όταν ο Δαβίδ ντράπηκε για τους απογόνους του που ηττήθηκαν από μαχητές σπαρμένους στη λάσπη…
Σίγουρα, η ανθρώπινη θηριωδία δεν έχει μέτρο. Το πιο άγριο ζώο που αναπαράχθηκε στον Πλανήτη Γή, ο άνθρωπος, δεν γνωρίζει όρια στο κακό. Ειδικά όταν έχει το ρόλο του δυνατού. Και το Ισραήλ λειτουργεί εδώ και χρόνια στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως οι νταήδες στις γειτονιές..
Προς το παρόν, ο συγκεκριμένος νταής δρά ανεξέλεγκτα με τους Άραβες να έχουν το ρόλο του μπούλη γείτονα και τις ΗΠΑ να είναι ο μεγάλος αδελφός του ο οποίος συνεπικουρεί όταν δεν τα βγάζει πέρα στον καυγά. Μόνο που οι γειτονιές ανα τους αιώνες έχουν διδάξει κάτι: Ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξε νταής που να κυριάρχησε για πάντα σε κάποιο δρόμο ή σε κάποια κακόφημη γειτονιά. Πάντα, βρισκόταν κάποιος άλλος και τον έβαζε στη θέση του. Αλλά αυτά ισχύουν στον «τίμιο» κόσμο του… υποκόσμου και όχι στη διπλωματία και τον πόλεμο. Διαβάστε περισσότερα...

ΕΓΙΝΑΝ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΟΧΟΙ. ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟΧΟΙ, ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΕΦΗΒΟΙ...

Η ΒΡΑΒΑΡΗ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΑΦΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΤΩΡΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ, ΤΗΝ «ΤΕΛΙΚΗ ΛΥΣΗ»…

H Μέση Ανατολή φλέγεται για μια ακόμα εβδομάδα και πουθενά δεν διαφαίνεται ελπίδα. Τις τελευταίες ημέρες η βάρβαρη επιδρομή των Ισραηλινών εντάθηκε ενώ η εκεχειρία χάθηκε, ανάμεσα στα ίχνη των «Μέρκαβα», των Ισραηλινών αρμάτων και των ουρλιαχτών της ανθρωπότητας. Της ανθρωπότητας, που παρακολουθεί, σοκαρισμένη και αηδιασμένη τον «εκλεκτό λαό» του όποιου θεού υπάρχει, να ανοίγει και πάλι της θύρες της φρίκης. Τις πύλες του Νταχάου, του Άουσβιτς…
Αυτή τη φορά όχι για να αγκαλιάσει τη μνήμη κάποιου προγόνου αλλά για να ζητήσει συγγνώμη για το σήμερα. Αν είναι αλήθεια οι καταγγελίες (στον πόλεμο είναι γνωστό ότι το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια) τότε οι ωμότητες των Ισραηλινών έχουν ξεπεράσει κατά πολύ ακόμα και τον κακό τους εαυτό, αγγίζουν πια τη βαρβαρότητα των δημίων της φυλής τους.
Τα συνεργεία με την ανθρωπιστική βοήθεια, οι ομάδες του ΟΗΕ, οι εκπρόσωποι των ανθρωπιστικών οργανώσεων και οι ακτιβιστές περιγράφουν σκηνές που θα έκαναν δυστυχή κάθε άνθρωπο με αξιοπρέπεια και λογική και περήφανο, κάθε θαυμαστή των μεθόδων και της σκέψης του Μένγκελε…
Η λογική έχει προ πολλού χαθεί από αυτό το κομμάτι του χάρτη. Μια διακεκαυμένη ζώνη στην οποία οι σημαίες έχουν αντικατασταθεί από το τυφλό μίσος. Και το τυφλό μίσος από τον θάνατο. Αυτό είναι το «σήμερα» της Μέσης Ανατολής, της πυριτιδαποθήκης του κόσμου. Λωρίδα της Γάζας, Δυτική Όχθη, Υψίπεδα του Γκολάν, Όρος Σινά, Νότιος Λίβανος, Ιράκ… Και οι εκρήξεις συνεχίζονται. Όμως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μάχη αλλά με δολοφονία. Εδώ ο ισχυρός στρατός των εξελιγμένων όπλων και τον ακριβοπληρωμένων ηλεκτρονικών χαρτών και συστημάτων τα βάζει με τις παρωχημένες ρουκέτες. Αλλά κυρίως, τα βάζει με γυναίκες και παιδιά. Στο πρώτο περιστατικό, ο ΟΗΕ δηλώνει επίσημα ότι η αποστολή του χτυπήθηκε από Ισραηλινά άρματα μάχης. Δεν ήταν λάθος. Ήταν ενέδρα. Οι ατσάλινοι δεινόσαυροι ξέρασαν φωτιά πάνω σε οχήματα που έφεραν την ένδειξη UN. Τα αρχικά δηλαδή των Ηνωμένων Εθνών. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να κινητοποιηθεί το συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ; Πως είναι τόσο ευαίσθητοι στα πεπραγμένα Σέρβων, Ιρακινών, Βορειοκορεατών και τόσο αναίσθητη μπροστά στη δύναμη του λόμπι;
Στο δεύτερο περιστατικό, υπάρχει καταγγελία, πάλι από τον ΟΗΕ, ότι ο Ισραηλινός στρατός παγίδευσε 160 πολίτες σε ένα κτίριο και τους κλείδωσε εκεί. Στην συνέχεια η φωτιά των αεροπλάνων σε μορφή φωσφορικής κατάρας και τα βλήματα τρυπάνια από τα άρματα σάρωσαν την περιοχή, εξαύλωσαν και τις 160 ψυχές. Περισσότερες από τις οποίες έφυγαν πριν καταλάβουν για ποιο λόγο έχουν γίνει στόχοι πριν γίνουν έφηβοι. Γιατί έγιναν μάρτυρες, πριν γίνουν στόχοι…

Τα ορφανά της Ζειτούν

Ένα από τα συγκλονιστικότερα περιστατικά που αναφέρεται στα ειδησεογραφικά πρακτορεία είναι αυτό που έγινε στην Ζειτούν. Εκεί, η ανθρωπιστική βοήθεια, όσοι τέλος πάντων κατάφεραν να φύγουν από τα γαμψά νύχια των Ισραηλινών, βρέθηκε απέναντι σε ένα θέαμα που κανενός τα μάτια δεν μπορούν να χωρέσουν και απέναντι στο οποίο κανένα μυαλό δεν μπορεί να παραμείνει ανέπαφο…Παιδιά σκελετωμένα έκλαιγαν πάνω από τις διαμελισμένες μητέρες τους, τα αδέρφια τους… Παιδιά που αν μπορούσαν να μετατρέψουν αυτό που έχουν μέσα τους σε ισχύ πυρός, τότε ο στρατός του Ισραήλ, ο στρατός των ΗΠΑ και όσοι άλλοι στρατοί έχετε στο μυαλό σας θα ήταν ανίκανοι να προβάλουν οποιαδήποτε αντίσταση…

Λομπιστικές Δημοκρατίες και Τσεχισραήλ!

Ακόμα και ο χρόνος που επέλεξε ο Εχούντ Μπάρακ, οι στρατιωτικοί και οι κρυφές ηγεσίες, την επίθεση, δεν είναι τυχαίος. Σε λίγο καιρό θα υπάρχουν εκλογές και η σημερινή Υπουργός Εξωτερικών, Τζίπι Λίβνι, που φιλοδοξεί να αναλάβει την προεδρία της νέας κυβέρνησης, έβλεπε το κόμμα του Νετανιάχου (το ακραία εθνικιστικό όπως το χαρακτηρίζουν, λες και έχει διαφορά) να ανεβαίνει. Μετά τις επιθέσεις και τη δική της εθνικιστική υστερία, οι αριθμοί άλλαξαν. Τα πτώματα μπορεί να έγιναν περισσότερα, αλλά τα γκάλοπ… Την ίδια στιγμή στο μονίμως συνδεδεμένο με το εβραικό λόμπι οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκοι οι άνθρωποι περιμένουν για να υποδεχτούν τον Μπαράκ Ομπάμα. Τον νέο Πλανητάρχη, ο οποίος στην αρχή δε μιλούσε. Βλέπετε, δεν είχε γραφείο. Μετά αποφάσισε να πεί ότι «οι ΗΠΑ δεν πρέπει να έχουν διγλωσσία» δηλαδή να μιλάει και ο Μπούς και αυτός, οπότε, ας μη μιλάει κανείς! Και χθές οι σύμβουλοι του διέρρεαν ότι μέχρι που μπορεί να κάτσει και στο ίδιο τραπέζι με την Χαμάς! Το πιστέψαμε. Ειδικά όταν ξέρουμε ότι ο νούμερο ένα σύμβουλος, μυστικοσύμβουλος ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το είναι ο Μπρεζίνσκι, γνωστός και μη εξαιρετέος, ειδικά στις σκοτεινές αίθουσες του λόμπινγκ. Ανήκει, φυσικά, στο εβραικό λόμπι…Μέσα σε όλα τα δεινά (γι’αυτό σας λέω ο χρόνος που έγινε η επίθεση δεν ήταν τυχαίος) για τους Παλαιστίνιους, την προεδρία στην ΕΕ έχει η Δημοκρατία της Τσεχίας. Μέχρι τώρα το μόνο που δε έκαναν οι Τσέχοι, οι «νεοφώτιστοι» στην Ευρωπαική Ένωση, είναι να ζητήσουν από τους εταίρους τους να στείλουν στρατό για να τονώσουν την άμυνα του Ισραήλ! Διαβάστε περισσότερα...

ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ

Η άλωση της πόλης, των πόλεων, ήταν αναμενόμενη. Όπως αναμενόμενη ήταν και η επιχείρηση να μπούν σε ένα μύλο και να αλεστούν με μανία η ταξική πάλη, η αγανάκτηση των νέων και η τυφλή βία κάποιων ανθρώπων που έχουν να κάνουν με περισσότερο με το κράτος και τις λειτουργίες του (ειδικά τις σκοτεινές), με πλιατσικολόγους, με ανθρώπους σε σύγχιση που θεωρούν μαγκιά το να κάψεις έναν κάδο…
Όμως αυτά που συμβαίνουν δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις το ίδιο. Δεν είναι πίσω από τις κουκούλες όλοι ίδιοι. Αυτή η ισοπέδωση βοηθάει μόνο αυτούς που ετοιμάζουν το αύριο για μας χωρίς εμάς. Πίσω από τις κουκούλες μπορεί να είναι ένας χουλιγκάνος που βρήκε την ευκαιρία να ανεβάσει την αδρεναλίνη του, μπορεί να είναι ένας φτηνός προβοκάτορας (τι σιχαμένο είδος, ε;), μπορεί και να είναι κάποιος αντιεξουσιαστής που τη βρίσκει με το θόρυβο της βιτρίνας που σπάει. Μαζί τους πολλοί νέοι που βράζει το αίμα τους. Όμως, δεν είναι οι μόνοι. Η λαική οργή εκφράστηκε αυτά τα 24ωρα με διάφορους τρόπους και… έλεος, δεν είναι όλοι αυτοί που βγήκαν στο δρόμο, ούτε αναρχικοί, ούτε αντιεξουσιαστές, ούτε πιόνια της κρατικής επιβολής…
Υπάρχουν στους δρόμους ποτάμια, κίνημα ολόκληρο ανθρώπων που διαδηλώνουν την οργή τους, την παγερή οργή τους, απέναντι στο κωλοχανείο που λέγεται Ελλάδα το 2008. Δεν είναι βαρύς ο χαρακτηρισμός. Δεν είναι. Το σχέδιο της αποσταθεροποίησης που δεν ξέρω αν έχει και πλοκάμια εκτός συνόρων, δεν μπορεί να σβήσει την αγανάκτηση. Δεν μπορεί να ακυρώσει τη φωνή της διαμαρτυρίας.
Δεν μπορεί να ακυρώσει ότι αυτές οι φωτιές μπορεί να μην έχουν να κάνουν απλώς με την παραβατικότητα αλλά με μια αφορμή να αφήσουμε τους καναπέδες και να φωνάξουμε και εμείς. Να φωνάξουμε ότι δεν θέλουμε να χάνονται από τη χώρα μας άνθρωποι που τους βάζουν σε μαύρα αεροπλάνα γιατί είναι Πακιστανοί. Να φωνάξουμε ότι δεν θέλουμε τραστ και καρτέλ να μας ρουφάνε το αίμα χτίζοντας για μας μια ζωή δέκα φορές πιο ακριβή από τους Γερμανούς, οι οποίοι αμοίβονται και δέκα φορές παραπάνω από μας…
Να φωνάξουμε ότι δεν μας ενδιαφέρει ο Θεός η ο Μαμωνάς των περιουσιών και των ευρώ και δε θέλουμε να αγιάσουμε σε κανένα Βατοπαίδι…
Το μόνο που θέλουμε, είναι να νοιώθουμε αξιοπρεπείς. Και σε αυτή την Ελλάδα δεν αισθανόμαστε αξιοπρεπείς. Απλό δεν είναι; Στέκονται όλοι στο πλιάτσικο των πεινασμένων μεταναστών και Ελλήνων, που βρήκαν την ευκαιρία να τρυπώσουν στα μαγαζιά και να κλέψουν. Κανείς, δεν στάθηκε στο ότι υπήρχαν και κάποιοι που ενώ τα μαγαζιά ήταν στο έλεος τους δεν πήραν τίποτα. Μου θυμίζουν τα κανάλια που πάντα, σε όλες τις πορείες, δείχνουν και ξαναδείχνουν σαν σε ταινία του Αγγελόπουλου σε αργό πλάνο, μια μολώτοφ να πέφτει και όχι το μέγα ειρηνικό πλήθος. Τους ανθρώπους των κινημάτων, που πιστεύουν σε μια Ελλάδα με αξιοπρέπεια και προς τα έξω, αλλά και προς τα μέσα. Μια Ελλάδα που θα μπορεί να φωνάξει στον πολίτη ότι τον σέβεται. Που δεν θα τον κλέβει, δεν θα τον απαξιώνει και δεν θα δολοφονεί στο όνομα του…

*** «Ας μην παραβλέπουμε το γεγονός πως ο συγκεκριμένος ειδικός φρουρός (σ.σ. αυτός δηλαδή που πυροβόλησε τον 15χρονο Αλέξη) διορίστηκε το 1999, επί ΠΑΣΟΚ δηλαδή, και εκπαιδεύτηκε επί ΠΑΣΟΚ. Και ήρθαμε εμείς το 2004 και τους βρήκαμε αυτούς». Υπογραφή στην παραπάνω δήλωση από τον κύριο Μαργαρίτη Τζίμα. Υπουργό Μακεδονίας-Θράκης, Βουλευτή Δράμας… Κάποιες στιγμές, ακόμα και η ντροπή είναι λέξη μικρή και αδύναμη να περιγράψει ακριβώς μια κατάσταση…

*** «Δεν πειράζει που πήραν όπλα-ρέπλικες, δεν είναι επικίνδυνα» είπε ένας γνωστός παρουσιαστής για την κλοπή που έγινε σε κατάστημα που πουλάει σχετικά είδη. Είναι το μαγαζί από το οποίο κάποιοι είχαν πάρει ασπίδες των σταυροφόρων με τη σημαία του Αγίου Γεωργίου, ιαπωνικά σπαθιά κατάνα και βέβαια τα όπλα-ρέπλικες.

*** Επικίνδυνα τα όπλα-ρέπλικες, ειδικά αυτές τις μέρες, βεβαίως και είναι. Ειδικά για αυτούς που τα κρατάνε… Εδώ πυροβόλησαν το παιδάκι. Φαντάζεστε τι θα γίνει αν δούν κουκουλοφόρο με σιγκ σόγιερ στο χέρι; Σιγά μην καταλάβουν ότι είναι ρέπλικα…

*** Την στιγμή πάντως που καιγόταν η Ελλάδα, το Star, που σέβεται πάνω από όλα την ενημέρωση και την αλήθεια (του), είχε εκπομπή με τη Λαμπίρη. Η οποία είχε καλεσμένη την «ελληνίδα Μπελούτσι» (έτσι τη χαρακτήριζε, κάποιος μάλλον τυφλός) Βάνα Μπάρμπα. Το σουρεαλιστικό της υπόθεσης είναι ότι η Βάνα Μπάρμπα είχε πίσω της φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα…

Athens on fire

Μεγάλη είναι η επίδραση της τηλεόρασης σε αυτό που συμβαίνει. Και βέβαια τέτοιες μέρες θυμάται κάποιος αυτό που έλεγε ο Γκέμπελς. Ότι με έναν σωστό μηχανισμό μπορείς να πείσεις τον κόσμο ότι ο ήλιος βγαίνει από τη δύση και όχι από την ανατολή. Η εικόνα που υπάρχει για την Ελλάδα στην Ευρώπη, από τις εικόνες που λαμβάνουν και από τον τρόπο που τα δίκτυα προσεγγίζουν το όλο θέμα, είναι εικόνα… Ιράκ. Και δεν υπερβάλλω καθόλου. Οι επιδράσεις που θα έχει ο τουρισμός είναι τεράστιες. Σε κάθε ευκαιρία η Ελλάδα εμφανίζεται περίπου ως άντρο τρομοκρατών και πάσης φύσεως εξτρεμιστών και η κατάσταση του τελευταίου τριημέρου δίνει τη δυνατότητα για σούπερ καταστροφολογία σε αυτούς που θέλουν να παρουσιάσουν την Ελλάδα σαν πυριτιδαποθήκη. Παλιότερα, ακόμα και μικρής έκτασης επεισόδια έδιναν τροφή για σενάρια τρόμου στη μικρή χώρα Ελλάδα. Αυτή τη φορά, η έκταση των επεισοδίων τα ορίζει, ούτως ή άλλως, «πρώτο θέμα» για τα ευρωπαικά δίκτυα. Διαβάστε περισσότερα...

ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Την σκανδάλη του μίσους δεν την πατάει ποτέ μόνο ένας… Μέσα στο γεμάτο καπνούς σκηνικό των τελευταίων ημερών, αδυνατείς να μετρήσεις τα εγκλήματα που έχουν συντελεστεί. Δεν χωράνε σε καμμιά ορθολογιστική καταμέτρηση, δεν μπορούν να εγκλωβιστούν σε φιλοσοφίες, ιδεολογίες ή στην επίφαση κάποιων εξ αυτών. Ένας 15χρονος άνδρας, ένα παιδί, ένας νέος, πυροβολήθηκε. Αλλά πιστέψτε με. Όχι από τον «ειδικό φρουρό» ή τον «ανειδίκευτο φρουρό» του νόμου που τύχαινε εκείνη την στιγμή να κρατάει το όπλο. Πυροβολήθηκε από πολλούς και πολλές ταυτόχρονα. Και απ’ευθείας στο κεφάλι και την καρδιά. Και δε χρειάζεται καμμιά βαλλιστική έρευνα γι’αυτό.
Εκείνος, η οικογένεια του, η οικογένεια του ανθρώπου που πάτησε την σκανδάλη, η οικογένεια του άλλου αστυνομικού, ειδικού φρουρού ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, που ήταν μαζί… Όλοι πυροβολήθηκαν. Το παιδί δε θα δεί άλλο ξημέρωμα, ο αστυνομικός δεν θα δεί τον ήλιο για χρόνια, ίσως και για πάντα…
Ποιοι πυροβόλησαν λοιπόν; Να σας πώ την άποψη μου, αν και όπως και εσείς, έτσι και εγώ είμαι σε κατάσταση θολωμένου θυμού. Θυμάμαι τα βράδια έξω από το Πολυτεχνείο, τότε με τη δολοφονία του Καλτεζά από τον Μελίστα και βλέπω ότι δεν αρκούν καμμιά εικοσαριά χρόνια για να ανέβουμε λίγο ψηλότερα. Δεν αρκούν… Τα ίδια πράγματα, οι ίδιες καταστάσεις, οι ίδιες φωτιές…
Τον Αλέξη τον πυροβόλησε το τέρας που ονομάζουμε «κράτος». Αυτό που δεν αντέχει τους μαθητές στους δρόμους κι ας μην τους έχει φτιάξει σχολεία. Αυτό που φυτεύει όπλα-ωρολογιακές βόμβες στα χέρια αστυνομικών και ας μην τους έχει εκπαιδεύσει. Αυτό, που δεν μπορεί να προστατέψει την περιουσία κανενός μπροστά στη μεθοδευμένη και διατεταγμένη βία ακόμα και αν πληρώνουμε στην ώρα μας, προκαταβολικά και με το παραπάνω τους φόρους, ώστε να συντηρείται αυτό το «κράτος»…
Τον Αλέξη τον πυροβόλησαν οι θλιβεροί πολιτικάντηδες που είναι ανίκανοι μέχρι και να παραιτηθούν. Πράξη που μπορεί να κάνει και ο πιο ταπεινός εργαζόμενος στο δημόσιο, όταν κάνει κάποιο λάθος και είναι αρκούντως αξιοπρεπής. Τον Αλέξη, τον δολοφόνησαν αυτοί που εδώ και χρόνια έχουν ορίσει τα Εξάρχεια «ζώνη πολέμου» και πολύ βολεύονται από αυτό. Τον δολοφόνησαν τα μέσα, που χρόνια τώρα, αντί να δείχνουν πορείες με μεγαλειώδη παλμό και γεμάτες ειρήνη, έδειχναν τις μολότοφ του μίσους. Αυτό μας απέμεινε τελικά…
Τον Αλέξη τον πυροβόλησε ένα σύστημα εκτρεφόμενο εν πολλοίς από την καλή κοινωνία. Πολλοί ταγοί και πολλά γρανάζια αυτού του συστήματος ξεπήδησαν από τα σχολεία των πλουσίων, αυτά που εξόρκιζε ο μικρός στα πεζοδρόμια της αμφισβήτησης. Διότι μη μου πείτε ότι δεν είναι παράξενο που ένα παιδί εγκαταλείπει τα Στάρμπακς και τα Πλέιστέισιον και βρίσκεται εκεί που είναι αναμένη η φωτιά. Έχει να κάνει και με εσωτερικά ταξίδια αυτή η επιλογή. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι το θύμα, έρχεται από τον πλούσιο κόσμο και ο θύτης από τον κόσμο των φτωχών. Που μπορείς να τους κρατήσεις πάντα φτωχούς, αρκεί να τους τάξεις πως θα υπηρετήσουν τα υψηλά ιδανικά και έναν σκοπό υπεράνω, όπως ας πούμε η πατρίδα ή η θρησκεία… Τον Αλέξη, δεν τον πυροβόλησε ένας «ειδικός φρουρός». Τον πυροβόλησε ένα «ανειδίκευτο σύστημα»…


*** Τα σχολεία βρέθηκαν χθές στους δρόμους. Ξέρω. Θα πείτε ότι τα περισσότερα παιδιά το κάνουν για την… κοπάνα, για να χάσουν μάθημα, για να, για να… Δεν θα σας πώ ότι έχετε άδικο. Θα σας ρωτήσω όμως το εξής: Θα προτιμούσατε μετά από αυτό να σηκώνουν τα πιτσιρίκια αδιάφορα τους ώμους και να στέλνουν το επόμενο sms από τα νεας τεχνολογίας κινητά τους τηλέφωνα; Ή μήπως είναι καλύτερα ότι τα παιδιά αντιδρούν;

*** Είναι δυνατόν ακόμα και χθές να μην έχει γίνει η νεκροψία; Να μην έχει γίνει ο απαραίτητος έλεγχος για να ξέρουμε πως ακριβώς έγινε ο φόνος του μικρού;

*** Η αστυνομία, τα όργανα της τάξης, πρέπει σε κάθε δημοκρατία να είναι όργανο ηρεμίας. «To serve and protect» γράφουν οι πόρτες των περιπολικών σε πολιτείες της ΗΠΑ. Αυτό είναι το νόημα της αστυνομίας. Να υπηρετεί τον πολίτη και να τον προστατεύει. Μα, εδώ, οι αστυνομικοί δεν μπορούν να προστατέψουν τον εαυτό τους, θα προστατέψουν και τους άλλους;

*** Όσο για αυτούς που λένε ότι «μόνο στην Ελλάδα» γίνονται εκτεταμένα επεισόδια, με αφορμή ένα φόνο ή την τυφλή βια. Ας ρίξουν μια ματιά στο Παρίσι ή στο Λος Άντζελες…

*** Με ρώτησε κάποιος χθές αν θα άφηνα το δικό μου γυιό να πάει στην πορεία στο κέντρο. Η απάντηση μου ήταν απλή: «Φυσικά. Και θα ήμουν δίπλα του»… Όποιος δεν ακούει τους νέους, δεν έχει ελπίδα…

Παράπλευρες απώλειες

Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει με τους ανθρώπους του μόχθου που χάνουν την περιουσία τους από τις φωτιές του πολέμου της πόλης… Δε μιλάω για τράπεζες. Άλλο εκεί το σκηνικό. Άλλα τα μεγέθη. Λέω για μαγαζιά και κυρίως μικρά που λεηλατήθηκαν, που κάηκαν. Είναι τρομερό ότι αυτοί οι άνθρωποι θα κληθούν στο τέλος του μήνα να πληρώσουν φόρο, να πληρώσουν τέλη, να πληρώσουν τις δόσεις τους στο τραπεζικό σύστημα. Να πληρώσουν εν τέλει το χαράτσι σε ένα κράτος που δεν μπορεί να τους προστατέψει… Όμως όσες κι αν είναι οι ζημιές, είναι λίγο άκομψο να μιλάμε γι’αυτές όσο το αίμα είναι νωπό… Διότι καμμιά περιουσία και κανένα ποσό δεν μπορεί να μπεί σε σύγκριση κανενός είδους με το άδειο βλέμμα ενός νεκρού. Ειδικά όταν είναι παιδί. Και δεν μπορεί μια κοινωνία που ανέχεται «το θεατράκι με τα μαύρα, τα μπλε και τα χακί» εδώ και χρόνια να κάνει καταμέτρηση των καμμένων αυτοκινήτων και όχι καταμέτρηση των δικών της λαθών… Διαβάστε περισσότερα...

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ, ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Είμαι μια πέτρα στο προαύλιο του Πολυτεχνείου. Μια ταπεινή πέτρα. Έχω γίνει χαλί για να με πατάνε, έχω γίνει όπλο για να με πετούν. Σήμερα θέλω να σου πώ για το πιο μεγάλο βράδυ της ζωής μου. Για το "βράδυ του Πολυτεχνείου". Ήταν 17 Νοέμβρη του 1973 και η φωτιά είχε μέρες που σιγόκαιγε. Μια φωτιά που δεν έμοιαζε με τις άλλες. Απο τότε που το σκοτάδι έπεσε στη μικρή χώρα Ελλάδα, το καταραμένο 1967, όταν κάτι μικρές μαριονέτες με χακί ανέλαβαν να μας δέσουν σε πασσάλους, κανείς δεν είχε ανάψει φωτιά σαν αυτή. Θυμάμαι από τις πρώτες μέρες, επεισόδια στη νομική και μετά κόσμο. Ατέλειωτο κόσμο να ανοίγει τη βαριά πόρτα του Πολυτεχνείου και να μπαίνει στο προαύλιο. Εκεί που ζώ εγώ, εδώ και χρόνια, όπως σου είπα. Οι φοιτητές, οι οικοδόμοι, οι έλληνες γενικώς κλείστηκαν μέσα στην ιστορική σχολή, όχι για σπουδές αλλά για να γίνουν οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» και χωρίς να ελπίζουν ότι θα γλιτώσουν κάποιοι όπως στο Μεσολόγγι. Και χωρίς να πιστεύουν κάποιοι ότι θα δοξαστούν, όπως στο Γράμμο ή στο Βίτσι. Από το 1973 του Πολυτεχνείου και την πτώση των θρόνων και των πηλικίων το 1974, πέρασαν χρόνια πολλά. Και η δόξα αποδίδεται στους ήρωες φοιτητές με λουλούδια. Πολλοί από αυτούς ζούν καθημερινά, αθόρυβα, περνάνε και από το Πολυτεχνείο και μας κλωτσούν σε ένα τυχαίο βήμα και δεν ξέρουν αν άξιζαν εκείνες οι φωτιές. Ξέρουν όμως σίγουρα ότι χίλιες φορές να τους πλάκωναν τα σίδερα, άλλες χίλιες θα ξανάμπαιναν σε αυτά για να κάνουν ένα νέο Πολυτεχνείο. Αυτές τις μέρες, το προαύλιο γεμίζει. Νεόι, γέροι, παιδιά πετάνε δίπλα μας λουλούδια. Πέφτουν και απορρημένα μας ρωτάνε γιατί λιγοστεύει ο κόσμος κάθε χρόνο. Ε, ξεμακραίνουμε από τα γεγονότα. Οι άνθρωποι ξεχνάνε. Δεν θα έπρεπε. Δεν ήταν το νόημα του Πολυτεχνείου να γίνονται γιορτές άλλωστε. Άλλο ήταν. Τέτοιες μέρες, όπως σας είπα, ο κόσμος πάει κι έρχεται. Το ίδιο και εμείς. Καμμιά φορά μας παίρνουν κάποιοι με μαύρα ρούχα και μας πετάνε σε άλλους με χακί. Αυτοί, μας μαζεύουν και μας πετάνε πάλι στους άλλους. Απορρώ γιατί γίνεται αυτό. Δεν το καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει η θυσία μερικών ιδεολόγων με τη βια αυτή, που εμένα μου μοιάζει ραντεβού. Τέλος πάντων. Ένα από τα βράδια της μνήμης, λίγα χρόνια πριν, ένας μακρυμάλλης νεαρός με πέταξε απέναντι, στο δρόμο με τα μαγαζιά υψηλής τεχνολογίας. Εκεί, σε μια βιτρίνα, μια από τηλεοράσεις που τόσο αγαπάτε (αυτές που σας επιβάλλουν να αγοράζετε όταν τις μεγαλώνουν 10 ίντσες) έπαιζε τις ειδήσεις σας. Βρέθηκα κοντά και άκουσα. Ένας κουστουμαρισμένος κύριος, που πρέπει να ήταν καλός άνθρωπος, έλεγε: «Ποιοι νεκροί του Πολυτεχνείου κύριοι; Έχετε ονόματα; Όλα είναι μύθος»… Καταλάβατε; Ήθελε ονόματα. Ήθελε να του πάτε στο σπίτι ή στο «πολιτκό γραφείο» του, κομμάτια από τα πτώματα να μετρήσει. Δεν φτάνουν πάντα οι νεκροί. Δε φτάνει η θυσία. Ψάχνουν τα κοράκια με τα γαμψά τους νύχια στις ερπύστριες να βρούν αίμα…

Πείτε του για εκείνους που αντιστάθηκαν

Αν δηλαδή κάποιος εκτελέστηκε δυο στενά πιο πέρα τα βράδια της φωτιάς, αυτοί δεν τον προσμετρούν στα γεγονότα, δεν τον υπολογίζουν. Πάνε να κοντύνουν τη θυσία. Τη βραδιά που έπεφτε η βαριά πόρτα του Πολυτεχνείου από τα τανκς του Ιωαννίδη οι ιδέες του κουστουμαρισμένου χαφιέ του 2008 και των συν αυτώ, έγιναν λιώμα. Δεν με ενδιαφέρει, εμένα, σαν αγέλαστη πέτρα, το αν κάποιοι από τους ήρωες του Πολυτεχνείου αντάλλαξαν τα βράδια εκείνα και τις μέρες με οφίτσια, δόξα, ακόμα και λεφτά. Με νοιάζει πως νέοι άνθρωποι, αυθόρμητα και έχοντας μόνο να χάσουν, πέταξαν από πάνω τους την αρβύλα της Χούντας και έγραψαν «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία»… Μια άλλη πέτρα, μου είπε πως αυτό το σύνθημα έγινε το 2007 σύνθημα για μουσικά βραβεία ποπ από ένα μουσικό κανάλι. Δεν το πιστεύω. Δεν μπορεί. Ήταν πολύ μεγάλο όλο αυτό για να το φέρουν στα μέτρα τους. Ήταν πάνω από το ύψος των ανθρώπων εκείνη η εξέγερση. Και γω, μια ταπεινή πέτρα, δεν σας λέω ότι είναι χρέος σας να έρθετε να αφήσετε ένα λουλούδι. Καθόλου δε με νοιάζει και μας ταράζετε και μας, στον αιώνιο μας ύπνο, εδώ στο προαύλιο. Μπορείτε να κάνετε κάτι άλλο. Να πάτε με το παιδί σας σε μια εξοχή. Να μαζέψετε λουλούδια. Να κάτσετε δίπλα του και να του πείτε. Να του πείτε την ιστορία. Πείτε του, για εκείνους που αντιστάθηκαν… Διαβάστε περισσότερα...

ΟΜΠΑΜΑ: ΓΕΡΑΚΙ Η ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;

ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ, «ΕΛΠΙΔΑ» ΚΑΙ «ΑΛΛΑΓΗ», ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ…
Αν σας ρωτούσαν αν μπορεί στο πιο συντηρητικό σπίτι της Αμερικής, το πιο «λευκό», το πιο θρησκόληπτο και το πιο καλά φρουρούμενο να παιχτεί Rhythm n Blues τι θα απαντούσατε; Μάλλον όχι, έτσι; Τώρα που ο Μπάρακ Ομπάμα ετοιμάζεται να γίνει ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην Ιστορία των ΗΠΑ μπορεί και να συμβεί. Ή μήπως όχι; Για να είμαστε ειλικρινείς, ο γερουσιαστής του Ιλινόι που γεννήθηκε στη Χαβάη δεν είναι ακριβώς το πρότυπο του μέσου αφροαμερικάνου. Αν ήταν δεν θα είχε πιθανότητες να εκλεγεί. Και δεν θα περνούσε την πόρτα του Λευκού Οίκου ως U.S. President… Αφήστε που προτιμάει και άλλα είδη μουσικής, ως καλός απόφοιτος του πασίγνωστου Χάρβαρντ…
Ποιος είναι όμως ο άνθρωπος που κάποιοι συγκρίνουν μέχρι και με τον Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι; Είναι ένα ακόμα γεράκι η ένα περιστέρι περιτριγυρισμένο από γεράκια; Και τελικά, πόσο σημαντικό είναι το τι χρώμα θα έχει το δέρμα του ανθρώπου που παίρνει (τυπικά) την απόφαση να βομβαρδίσει άμαχους σε κάποια γωνιά του πλανήτη;
Ο νέος –πλην συγκλονιστικού απροόπτου- πλανητάρχης, είναι ένας ποπ χαρακτήρας, τηλεοπτικός, επικοινωνιακός και αθλητικός με στοιχεία από Χόλιγουντ. Ο οποίος μάλιστα έχει και το… πραγματικό Χόλιγουντ, μια από τις μεγαλύτερες προπαγανδιστικές μηχανές της εποχής μας, στο πλευρό του! Και οι σούπερ σταρς τύπου Αντζελίνα Τζολί καρφιτσώνουν πάνω τους με περηφάνεια τις κονκάρδες του!
Ο Ομπάμα εκλέχθηκε το 2004 στη Γερουσία με την υποστήριξη των Δημοκρατικών και το 2008 έγινε ο πρώτος αφροαμερικανός υποψήφιος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ, αφού κατάφερε να επικρατήσει της Χίλαρι Κλίντον μετά από μια λυσσαλέα εμφύλια μάχη στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών.
Βασικός άξονας στην εκστρατεία του, η οικονομική μεταρρύθμιση και οι φοροαπαλλαγές στους ασθενέστερους οικονομικά αμερικανούς, η προσέγγιση με την Ευρώπη και η σταδιακή απόσυρση των αμερικανών στρατιωτών από το Ιράκ.
Είναι απόφοιτος της Σχολής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και αριστούχος της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, ενώ πριν την πολιτική του καριέρα έχει κάνει καριέρα ακαδημαικού αλλά και δικηγόρου. Η προβολή του (στα όρια της παρεξήγησης) από τα ΜΜΕ του έχει δώσει σταθερό προβάδισμα και αυτό είναι λογικό σε μια τηλεδημοκρατία όπως αυτή των ΗΠΑ. Μιας χώρας, που ψηφίζει ακόμα με βάση το σύνταγμα του 1887. Γιατί; Μα γιατί απλά αυτό βοηθάει το «σύστημα». Πως αλλιώς θα είχε εκλεγεί από τα «μαγειρία» ο Μπους έχοντας λιγότερες ψήφους σε απόλυτο αριθμό;
Μέσα μαζικής ενημέρωσης (και υποστήριξης), διάσημοι ψηφοφόροι, ένας όχι και τόσο πειστικός αντίπαλος και… Όχι, όχι. Δεν αρκούν αυτά για να διαβεί κάποιος το κατώφλι του Λευκού Οίκου. Μας λείπει το πιο σημαντικό κομμάτι του παζλ. Το οποίο είναι φυσικά τα λόμπι! Με τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στο πλευρό του, ο Ομπάμα έχει μάλλον το κλειδί για το ισχυρότερο λόμπι που δεν είναι άλλο από το εβραϊκό, άρα είχε το προβάδισμα με το καλημέρα. Ελάχιστοι άλλωστε έδιναν τύχη στο «μπραντ ντε φερ της σκιάς» στον Μαξ Μπουτ (σύμβουλο του Μακέιν) όταν απέναντι του θα είχε τον «Ζίμπι». Τον «ιστορικό αναλυτή» που θα μπορούσε να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Κίσινγκερ…
Φυσικά, τα λόμπι, οι οργανωμένες ομάδες επιρροής, δεν υποστηρίζουν κάποιον για λόγους ιδεολογικής… συννάφειας. Αντίθετα, από τις 4 Νοέμβρη, που θα έχουμε το αποτέλεσμα, μέχρι τις 20 Γενάρη που θα αναλάβει και με… όρκο ο νέος πρόεδρος, τα λόμπι θα πιέσουν για να βάλουν σε θέσεις κλειδιά ανθρώπους που θα προάγουν τα συμφέροντα τους. Τόσο απλά. Ο νεος Πρόεδρος θα διορίσει πάνω από 2500 άτομα δικής του επιλογής στις υψηλές θέσεις της αμερικανικής γραφειοκρατίας.
Και θα το κάνει αυτό αφού πρώτα ακούσει τις θέσεις της Presidential Transition Team, της «Ομάδας Μετάβασης» του Προέδρου, στην οποία τα λόμπι καταθέτουν λίστες με συγκεκριμένα ονόματα ευνοούμενων τους… Λοιπόν; Τι λέτε; Περιστέρι ή γεράκι;

Οι αντίπαλοι και το λάθος…

Το μόνο που έχει να αντιπαρατάξει ο γερο-Μακέιν στο τηλεοπτικό και με στοιχεία γκλαμουριάς «πακέτο» του Ομπάμα, είναι το ότι ήταν καλός στρατιώτης και ότι φυλακίστηκε από τους Βιετκόνγκ. Είναι όμως 72 και η εικόνα του απέχει πολύ από αυτήν του Ράμπο, αλλά και από αυτήν του αντιπάλου του. Βέρος Ρεπουμπλικάνος με οικογενειακή παράδοση στον στρατό υπηρέτησε στο Βιετνάμ όπου για πέντε χρόνια, από το 1967 έως το 1972, έζησε ως αιχμάλωτος (POW-MIA) και παρασημοφορήθηκε για αυτό. Ολοκλήρωσε την στρατιωτική του καριέρα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και στη συνέχεια εξελέγη στο Κογκρέσο με της Ρεπουμπλικάνους στην Αριζόνα.Το 2000 ήταν υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την προεδρία απέναντι στον Τζορτζ Μπους.Αν και υποστήριξε τον Μπους στον πόλεμο του Ιράκ κατηγορεί τον τωρινό πρόεδρο για «άρνηση» να τον βοηθήσει προεκλογικά…
Μέσα στον ούτως ή άλλως δύσκολο για αυτόν αγώνα έκανε και ένα ολέθριο λάθος. Όταν είδε ότι χάνει τη μάχη έβγαλε από το μανίκι του το χαρτί Σάρα Πέιλιν, την υποψήφια αντιπρόεδρο. Η σούπερ σταρ της χριστιανικής δεξιάς υπήρξε μοντέλο, παρουσιάστρια και δήμαρχος πριν κυβερνήσει την Αλάσκα. Στα 34 χρόνια της πρότεινε μεταξύ άλλων να σκοτώνουν τους… λύκους πυροβολώντας από τα ελικόπτερα, πρότεινε νέους κανονισμούς στο χόκει στον πάγο, αλλά δεν πρότεινε τίποτα ουσιαστικό πολιτικά! Ο Μακέιν μπορεί να κατάφερε να αναστατώσει την προεκλογική διαδικασία με την κυβερνήτη της Αλάσκα, αλλά τελικά μάλλον κακό έπαθε από αυτή την αναστάτωση… Δεν είναι τυχαίο ότι η μάσκα «Πέιλιν» έχει πουλήσει περισσότερο από κάθε άλλη στο Helloween, τις αμερικάνικες απόκριες…

Pax and… black Americana

O γάλλος πολιτικός Ζωρζ Κλεμανσώ έλεγε για τις ΗΠΑ: «Η Αμερική είναι η αυτοκρατορία που πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να αγγίξει τον πολιτισμό». Αν ο Ομπάμα είναι η ευκαιρία να πλησιάσουν οι ΗΠΑ την Ευρώπη και τον πολιτισμό, όπως λένε οι Ευρω-υποστηρικτές του, θα το δείξει η Ιστορία.
Πάντως στην πρώτη του συγκλονιστική παρουσία στο Βερολίνο με κοινό 200.000 κόσμο ήταν πειστικός και έδειξε εμφατικά ότι θέλει τη φιλία των Ευρωπαίων. Σε κάποιες στιγμές της ομιλίας του, ειδικά σε ότι αφορά στην πτώση του τείχους του Βερολίνου, ήταν συγκινητικός. Πάντως, για το μεγάλο αντίστοιχο τείχος που έχει σηκώσει το Ισραήλ (για να απομονώσει τις παλαιστινιακές περιοχές από τις εβραϊκούς καταυλισμούς στη Δυτική Όχθη) δεν είπε κουβέντα. Έχει και αυτό τη σημασία του… Διαβάστε περισσότερα...

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΟΜΠΕΛΙΚΗ ΠΕΝΑ

Το «Γόμορρα» του Ρομπέρτο Σαβιάνο, ρίχνει φώς στα μυστικά της Καμόρρα και κάνει περισσότερο θόρυβο από τις βόμβες της!
Είναι δυστυχώς αμέτρητες οι φορές που ένα βιβλίο στέκεται αφορμή για να κινδυνέψει ο συγγραφέας. Είναι φορές που αρκεί ένα βιβλίο με αλήθειες που πονάνε για να γίνει ο άνθρωπος που έχυσε το μελάνι και τις ματιές του σε αυτό ένας κινούμενος στόχος. Στην Ιταλία, το βιβλίο του Ρομπέρτο Σαβιάνο «Γόμορρα» (συνοικία της Νάπολης) δεν ήρθε απλά να ταράξει τα νερά αλλά να θυμίσει σε όλους ότι η κυριαρχία της Καμόρα είναι ζητούμενο ακόμα από τα μέλη της και ότι η μάχη του καλού με το κακό, όσο και αν διαπλέκονται μεταξύ τους στον κόσμο της σιωπής, όχι απλά δεν έχει κοπάσει, αλλά μαίνεται ανεξέλεγκτη! Δεν είναι τυχαίο, το γεγονός ότι το βιβλίο έκανε περισσότερο θόρυβο από τους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις της Καμόρρα, της Ναπολιτάνικης μαφίας, που ζεί και βασιλεύει στις φτωχογειτονιές αλλά και στα αστικά στέκια, από το Σεκοντιλιάνο μέχρι το Καζάλ ντι Πριντσίπε…
Τόσο στο βιβλίο, όσο και στην ταινία που το έκανε… διάσημο σε όλες τις γωνιές του κόσμου, δεν πρέπει να αναζητήσετε το χολιγουντιανό στιλάκι. Μην ψάξετε με άλλα λόγια τις μουσικές και τα αρώματα του Νονού. Εδώ μιλάμε για τη βια των φτωχών και όχι για χολιγουντιανές φόρμες πλούτου όπου ένας… μεγιστάνας τυχαίνει να πουλάει και κόκα. Μιλάμε για ιστορίες βιας που θυμίζουν σε ανάπτυξη και συμπεριφορά Λερναία Ύδρα. Αλήθεια, το μυθολογικό τέρας θα μπορούσε να είναι η απεικόνιση δίπλα στη λέξη «Καμόρρα»…
Τι έκανε όμως ο Σαβιάνο, για να αξίζει ένα συμβόλαιο θανάτου από τα αφεντικά της Καμόρρα; Τι έκανε για να ζητάνε τώρα έξι νομπελίστες από τον Μπερλουσκόνι να τον προστατέψει; Την απάντηση την δίνει ο βρετανικός και έγκυρος τύπος στις σελίδες του Guardian:
«Ξεκινώντας μια παράτολμη έρευνα για την εγκληματικότητα στη Νάπολη, το Γόμορρα εξελίχθηκε σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός και ένα κοινωνικό φαινόμενο πολύ ευρύτερο των ιταλικών συνόρων»…
Και δεν είναι μόνον αυτό. Ξεσκόνισε το ράφι με τα παλιά όπλα και κανείς δεν πρόκειται να του το συγχωρέσει…
Αν το καλοσκεφτείτε, μιλάμε για την ιστορία ενός δημοσιογράφου, ενός συγγραφέα. Είναι η ιστορία κάποιου ανθρώπου που πέρασε με λογοτεχνικό τρόπο στο χαρτί, αλήθειες που δεν τολμούσαν να ακουμπήσουν ανοιχτά ούτε οι πολιτικοί άρχοντες ούτε ο Τύπος της Νάπολης. Ο Ρομπέρτο Σαβιάνο γεννήθηκε στη Νάπολη μόλις το 1979 και πριν τριανταρίσει έχει γίνει το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο στην Ιταλία. Σπούδασε Φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο της Πόλης του και έζησε στα στενά της. Ανέπνευσε πριν γράψει από τον αέρα της Καμόρρα ενώ ερευνητικά συμμετείχε και στο πρόγραμμα του «Παρατηρητηρίου για την Καμόρρα και την Παρανομία» και δούλεψε ως ρεπόρτερ στις εφημερίδες: Il Manifesto, Il Corriere del Mezzogiorno, L’Espresso, La Republica. Το 2006 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Γόμορρα» το οποίο σε χρόνο ρεκόρ κατέγραψε τεράστια επιτυχία και μεταφράστηκε σε 33 γλώσσες! Το βιβλίο έγινε ακόμα πιο γνωστό από την ομώνυμη ταινία του Ματέο Γκαρόνε που βασίστηκε στο βιβλίο του Σαβιάνο και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φετινό φεστιβάλ των Καννών!
Από τις 13 Οκτωβρίου του 2006, ακριβώς λόγω της επιτυχίας του βιβλίου του αλλά και του θέματος που πραγματεύεται ζεί υπο την προστασία του Ιταλικού στρατού…

Καμόρρα, η σιωπή των νεκρών

Η λέξη Καμόρρα μας παραπέμπει σε σπείρα από κακοποιούς. Καμόρα ήταν τ' όνομα μιας μυστικής οργάνωσης, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1820 στην Ιταλία. Την οργάνωση αυτή την έφτιαξαν μέσα στη φυλακή οι κρατούμενοι από το τυραννικό καθεστώς των Βουρβόνων. Όταν απολύθηκαν από τη φυλακή διάδωσαν την οργάνωση σ' όλη την Ιταλία. Μεγάλες προσωπικότητες, αλλά και πολλοί κακοποιοί, έγιναν μέλη της Καμόρρα, που είχε μεγάλη δύναμη στην πολιτική και οργάνωσε πολλές τρομοκρατικές ενέργειες. Για τη διάλυσή της επενέβη ο ιταλικός στρατός, χωρίς όμως να κατορθώσει τίποτε ενώ απο τις τάξεις της προήλθε η Μαφία των Η.Π.Α. Η Καμόρα δεν είναι απλά η εγκληματική μάστιγα της Νάπολης. Είναι ο νόμος της. Φόνοι, απαγωγές με βασανιστήρια και ληστείες, ναρκωτικά, όπλα και πορνεία, είναι στην ημερήσια διάταξη.
Σκάμπια, Σεκοντιλιάνο, Αρτσάνο, περιοχές φτωχές από όπου στρατολογούνται νέοι που για 200 και 300 ευρώ την ώρα κάνουν ότι δουλειά τους πούν οι μαφιόζοι.
Ο δικαστής Φίλιπο Μπεατρίτσε αποκάλυψε πρώτος το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός που έχει στήσει η Καμόρα. Ολόκληρο δίκτυο από παράνομες δραστηριότητες, που δεν περιορίζονται στην πώληση λαθραίων, αλλά είναι και το σημείο αναφοράς και επαφής των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών. Είκοσι οκτώ δισεκατομμύρια ευρώ είναι ο ετήσιος τζίρος από ναρκωτικά και αυτό το νούμερο αφορά μόνο τις δραστηριότητες της ναπολιτάνικης Καμόρα.

Υπεράνω όλων το χρήμα...

Μπορεί να υπέγραψαν συμβόλαιο θανάτου για τον συγγραφέα του Γόμορρα Ρομπέρτο Σαβιάνο, όμως δεν θα άφηναν σε άλλον τη διακίνηση των πειρατικών dvd της ταινίας του Ματέο Γκαρόνε! Η ίδια η Καμόρρα διένειμε πρώτη το dvd του ομώνυμου φιλμ που αποτυπώνει τον ίδιο της τον… κόσμο. Η Νάπολη έχει γεμίσει πλαστά dvd του Γόμορρα που πωλούνται σε πάγκους και περίπτερα έναντι έξι ευρώ...
Σύμφωνα με τον εισαγγελέα Φλ.Τζουκαρέλι, στέλεχος της ιταλικής Εισαγγελίας κατά της Μαφίας, η Καμόρα έγραψε το έργο σε dvd στην Κίνα σε συνεργασία με το οργανωμένο έγκλημα της ασιατικής χώρας. Διαβάστε περισσότερα...

BOMBAH H 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ

Οδομαχίες, εκατοντάδες νεκροί και «η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου» στα χέρια των τρομοκρατών. Ο εφιάλτης του Γκάντι, είναι εδώ…
Κάποτε, ο μόνος λόγος για τον οποίο αναφερόμασταν στις συζητήσεις μας στην Ευρώπη στην Ινδία, ήταν οι Γκάντι, η οικογένεια που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της αχανούς αυτής χώρας για σχεδόν ένα αιώνα και είχε την αγωνία αν θα μείνει ενωμένο το πολύχρωμο μωσαικό της. Επίσης, μιλούσαμε για τις «ιερές αγελάδες» που κανείς δεν επιτρέπεται να αγγίζει ή να ενοχλεί, ακόμα και αν ξεκουράζονται κάπου κόβοντας την κυκλοφορία. Ίσως κάπου αναφέραμε και τη ρομαντική ιστορία του Ταζ Μαχάλ (του πραγματικού, όχι του πεντάστερου ξενοδοχείου που ήταν θέατρο του παραλογου στα τελευταία επεισοδια). Πλέον, την Ινδία τη συζητάμε και για την ομηρία της από την τρομοκρατία. Την τρομοκρατία, που φαίνεται ότι βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην αχανή αυτή χώρα, τη δεύτερη ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά μετά την Κϊνα. Με ατέλειωτα προβλήματα με τους «γείτονες» (Πακιστάν και Μπαγκλαντές), με ένα είκοσι τοις εκατό που πλέον δηλώνουν Ισλαμιστές και με ένα πυρηνικό οπλοστάσιο που στρέφεται καθημερινά κατά του Πακιστάν (από το 1947, όταν απέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανία, η Ινδία και το Πακιστάν που έχει και αυτό πυρηνικά όπλα, ενεπλάκησαν τρεις φορές σε πόλεμο - οι δύο από αυτούς τους πολέμους έγιναν με αφορμή τη διεκδικούμενη και από τις δύο χώρες περιοχή του Κασμίρ) η χώρα μοιάζει πλέον επιρρεπής στις εκτροπές.
Μόνο φέτος είχαμε πάνω από 400 (!) τρομοκρατικά χτυπήματα με αποκορύφωμα το τελευταίο στο Μουμπάι (την Βομβάη, όπως παλαιότερα λέγαμε την πόλη των 13 εκατομμυρίων κατοίκων). Μιλάμε για την πρώτη μάχη πόλης μεγάλης έκτασης ανάμεσα σε δυνάμεις τρομοκρατών και δυνάμεις του Ινδικού στρατού με απαρχή την κατάληψη των ξενοδοχείων Ομπερόι Τράιντεντ και Ταζ Μαχαλ Παλάς στο κέντρο της πόλης.
Αποτέλεσμα των μαχών και των εκτελέσεων από τους εισβολείς εξτρεμιστές; 160 νεκροί, πάνω από 300 τραυματίες. Μακελειό και πανικός… Η 11η Σεπτεμβρίου των Ινδών, δεν έχει ακόμα ξεκάθαρη ταυτότητα. Ο καθένας, κατά το δοκούν χρεώνει το μακελειό εκεί που τον συμφέρει. Όλα όμως δείχνουν ότι οι άνθρωποι που εισέβαλαν στα δυο ξενοδοχεία της Βομβάης, ήταν ακραίοι ισλαμιστές. Οδομαχίες στους δρόμους, χειροβομβίδες που κομμάτιαζαν ανθρώπους αδιακρίτως, κομάντος που προσπαθούσαν να εισέλθουν στα ξενοδοχεία. Ολα αυτά από ομάδες φανατικών, που κρατούσαν αυτόματα όπλα και δεν έκαναν καν τον κόπο να κρύψουν τα πρόσωπά τους!
Πλέον, σε ότι αφορά αυτό που ονομάζουμε «τρομοκρατία» θα πρέπει να έχουμε την Ινδία στο νο 1 της λίστας, πάνω από το Πακιστάν, πάνω από το Αφγανιστάν ή το Ιράκ. Ξαναλέω, για να μην παρεξηγηθώ, ο όρος «τρομοκρατία» παίρνει ούτως ή άλλως τις… διαστάσεις που του δίνουμε. Πολλές φορές και η εθνική αντίσταση έχει ονομαστεί «τρομοκρατία».
Στην Ινδία, όμως, οι βόμβες, οι επιθέσεις με αυτόματα όπλα, οι χειροβομβίδες και οι απαγωγές είναι στην ημερήσια διάταξη.
Οκτώ στα δέκα θύματα των επιθέσεων είναι άμαχοι, ποσοστό που μεγαλώνει ακόμη περισσότερο αν σκεφτούμε ότι πολλοί απο τους τραυματίες καταλήγουν μετά από καιρό. Είναι σαφές ότι οι τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ινδία αποτελούν ένα μωσαικό ταυτοτήτων και γι’αυτό και στις επιθέσεις στη Βομβάη υπάρχει ομίχλη σχετικά με το ποιος διέταξε και το ποιος εκτέλεσε αυτό το σχέδιο θανάτου. Υπάρχουν μαοϊκοί και αυτονομιστές, ισλαμιστές και φανατικοί «τζιχαντ», αλλά και οργανώσεις που έλκουν χαρακτηριστικά από όλα αυτά μαζί. Κάποιες οργανώσεις είναι ινδικές και κάποιες είναι από τις γειτονικές χώρες και ιδιαίτερα το Μπανγκλαντές και το Πακιστάν. Μάλιστα υπάρχουν και «links» που τις συνδέουν, όλες, με την περίφημη Αλ Κάιντα που έχει ξεφύγει πλέον από τα πλαίσια του Αφγανιστάν και διεκδικεί ρόλο παγκόσμιου πλέγματος.
Η επίσημη Ινδική κυβέρνηση καταγγέλει το Πακιστάν για όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες, ενώ λέει ότι το Μπαγκλαντές που παλιά η Ινδία προστάτευε έχει γίνει «στρατόπεδο εκπαίδευσης τρομοκρατών από το Πακιστάν»…

Το στίγμα του Ισλάμ

Οι επιθέσεις στη Βομβάη είναι οι πλέον αιματηρές των τελευταίων χρόνων και δείχνουν με τρόπο εμφατικό πως «η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου», όπως θέλουν οι δημοκράτες Ινδοί να αποκαλούν τη χώρα τους, έχει τεράστιο πρόβλημα. Είναι λογικό, ότι σε μια χώρα 1,5 δισεκατομμυρίων κατοίκων θα υπάρχουν διαφορές. Πολιτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές. Από την ίδρυση του κράτους το 1947, τη δυσαρέσκεια πολλών μειονοτήτων και τις αποσχιστικές τάσεις τους φαινόταν ότι θα είναι δύσκολο να μην παρουσιαστούν τέτοια φαινόμενα στο ιστορικό διάβα της χώρας. Τα τρομοκρατικά χτυπήματα στις περιοχές Αχμέταμπάντ και Μπανγκαλόρε τον περασμένο Ιούλιο καθώς και στο Νέο Δελχί τον περασμένο Σεπτέμβριο, έδειχναν ότι πάμε σε κλιμάκωση. Ακόμα και αν όλες οι ενδείξεις οδηγούσαν στο ότι οι δράστες ήταν Ινδοί Μουτζαχεντίν (οργάνωση που εμφανίστηκε το 2008 και προήλθε από το Ισλαμικό Κίνημα των Φοιτητών της Ινδίας) ή οι Μουτζαχεντίν του Ντεκάν (που ευθύνονται πιθανότατα και για τις επιθέσεις στη Βομβάη) κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να αναφερθεί σε κάποιους συγκεκριμένα. Ο καθηγητής Ραμ Πουνιγιάνι, ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας, λέει σχετικά: «Τέτοιου είδους ομάδες εμφανίζονται μετά από κάθε επίθεση. Αυτή η οργάνωση, οι Μουτζαχεντίν του Ντεκάν, είναι μέχρι σήμερα άγνωστη. Παλιότερα μιλούσαμε για τους Μουτζαχεντίν της Ινδίας. Είναι δύσκολο να προβλέψουμε τι θα κάνουν γιατί ξέρουμε πολύ λίγα για το παρελθόν τους. Αλλά πιθανότατα να συνδέονται με μια μεγάλη τρομοκρατική οργάνωση.» Τα υποννοούμενα για την Αλ Κάιντα, είναι σαφέστατα…

Μπόλιγουντ και βόμβες

Η Βομβάη (Μουμπάι) είναι το εμπορικό και ψυχαγωγικό κέντρο της Ινδίας, ένα φυσικό λιμάνι στη δυτική ακτή, που πάντα έλκυε τουρισμό. Ταυτόχρονα, έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τα πιο hot οικονομικά… ανταλλακτήρια του πλανήτη. Με εταιρείες, μετοχές και εμπορεύματα να αλλάζουν χέρια σε ρυθμό ριπών από ΑΚ-47!
Εκεί βρίσκεται η κεντρική τράπεζα αποθεμάτων της Ινδίας, το το εθνικό χρηματιστήριο της Ινδίας και πολλά διοικητικά κέντρα επιχειρήσεων αλλά και πολυεθνικές. Επίσης, στη Βομβάη υπάρχει και το κέντρο της βιομηχανίας κινηματογράφου και θεάματος της Ινδίας, το περίφημο «Μπόλιγουντ». Αυτά, για να μη νομίζετε ότι είναι τυχαία επιλογή του χτυπήματος η συγκεκριμένη πόλη… Διαβάστε περισσότερα...

Ο ΜΙΚΡΟΣ WISE!

Απλά άπαιχτος! Ο μικρός Dennis Wise ή Dennis ο τρομερός! Δείτε τι κάνει σε έναν τεράστιο παίκτη όπως ο Τζέραρντ! The Chelsea... spirit!!!

Διαβάστε περισσότερα...

ΣΚΙΤΣΟΦΡΕΝΗΣ!!!

O εξαιρετικός σκιτσογράφος-εικονογράφος Γιώργος Δουτσιόπουλος έφτιαξε μια καρικατούρα μου (κολακευτική ώς πρός τα... κιλά και τον ευχαριστώ για αυτό) για τους φίλους της εφημερίδας Κing Bet. Τη δημοσιεύω. Μπείτε και στο blog του να δείτε. Έχει εκπληκτικές δουλειές...

skitsofrenis.wordpress.com Διαβάστε περισσότερα...

ΠΕΡΙ... ΜΟΝΚΕΥDONIA

*** Υπάρχει κάποιος Έλληνας που να πιστεύει ότι δεν είμαστε δεμένοι πάνω στην… καλτσοδέτα των ΗΠΑ; Θεωρεί κανείς ότι είμαστε μια ελεύθερη χώρα που δεν άγεται και φέρεται από τους σερίφηδες του Nέου Κόσμου; Αν κάποιος το βλέπει έτσι, τότε παρακαλώ να μη διαβάσει παρακάτω γιατί μπαίνει στην ομάδα υψηλού κινδύνου για εγκεφαλικό…

*** Στην Ελλάδα, αν υπάρχει κάτι που μας ενώνει, δεν είναι ούτε η κοινή παράδοση ούτε τα κοινά πιστεύω. Ούτε, καν, η δόξα των αρχαίων ημών προγόνων. Αυτό που μας ενώνει είναι η ικανότητα μας να δείχνουμε στα δύσκολα ένα, σχετικά, καλό πρόσωπο. Και μια σχετική ομοψυχία. Ακόμα και αυτό πάμε τώρα να καταργήσουμε… Την ώρα που τα Σκόπια γεμίζουν με αφίσες που παρουσιάζουν την Ελληνική σημαία με σβάστικα στη θέση του σταυρού, την ίδια ώρα που ο Καραμανλής παρουσιάζεται με στολή Γερμανού αξιωματικού των ταγμάτων εφόδου των Ες Ες, οι Έλληνες πολιτικοί σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος φταίει πιο πολύ που η Ελλάδα θα υποστεί μια ακόμα ήττα…

*** Παραδομένοι εδώ και χρόνια σε μια μοίρα που άλλοι χάραξαν και άλλοι υλοποιούν. Αφημένοι σε μεγάλα «ευχαριστώ» και σε ένα σύμμαχο νταβατζή, η ελληνική πολιτική και διπλωματία είναι έτοιμα να κάνει στριπτίζ μπροστά σε ένα κρατίδιο-πορδή! Όχι μπροστά στην γιγάντια Τουρκία (εκεί κι αν έχουμε κάνει στριπτιζάκια τα τελευταία χρόνια) αλλά μπροστά, το ξαναλέω, σε ένα κρατίδιο πορδή!

*** Αντί να τους πνίξουμε και οικονομικά και όπως αλλιώς γουστάρουμε, μας πνίξουν αυτοί. Άκουσα και τον Τριανταφυλλόπουλο να λέει στα κανάλια ότι θα γίνουν αεροδρόμιο των ΗΠΑ και σε αντάλλαγμα θα πάρουν το όνομα. Μπα; Σοβαρά; Πιο «αεροδρόμιο» από τη Σούδα γίνεται; Δε γίνεται! Ή μήπως ξεχάσατε τι έγινε στη δεύτερη Καταιγίδα της Ερήμου και στην περίφημη επιχείρηση «Σοκ και Δέος»;
Πώς, λοιπόν, ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, οι «σύμμαχοι» μας, μας αγνοούν; Και εμείς υπηρέτες τους δεν είμαστε τόσα χρόνια; Ό,τι λένε δεν κάνουμε; Πως και μας έχουν στο κλάσιμο; Θα σας πώ.

*** Πρώτον, το λόμπι μας στις ΗΠΑ είναι περισσότερο «αμερικανικό» παρά ελληνικό. Ένα το κρατούμενο. Δεύτερον. Ενώ οι πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών (οι περισσότεροι από αυτούς) δίνουν με χαρά γην και ύδωρ στους πέραν του Ατλαντικού, ο ελληνικός λαός δεν τους γουστάρει και αυτό είναι γνωστό. Αν αύριο ο Μπους πάει στην Αλβανία θα αποθεωθεί. Αν πάει στο Κόσσοβο; Θα τον σηκώσουν στα χέρια. Στα Σκόπια το ίδιο. Αν έρθει στην Αθήνα πάλι, θα μετρήσει πόσες γεύσεις γιαουρτιού έχουμε! Αν και θα φροντίσουν οι πολιτικοί μας να εκκενωθεί η Αθήνα γιατί ο πρόεδρος ΤΟΥΣ είναι αλλεργικός στην πέτσα και τα πήλινα κεσεδάκια, ειδικά όταν το γιαούρτι του το πετάς και δεν του το προσφέρεις… Απλά πράγματα. Επίσης, οι ΗΠΑ ξέρουν ότι η Ελλάδα θα είναι σούζα ότι και να γίνει. Και την επόμενη φορά που θα κάνει μπίζνες με τον Πούτιν θα το σκεφτεί και δεύτερη και τρίτη φορά…

*** Αλήθεια σας το λέω. Δεν έχω σχέση με τους γραφικούς που φωνάζουν να πάρουμε τα όπλα και να πάρουμε τα Σκόπια. Το 1991 στο Μεγάλο Πεύκο, παιδί ήμουν, το φωνάζαμε πηγαίνοντας «πετώντας» και όχι… τρέχοντας για πρωινό. Από τότε μέχρι τώρα θέλω να πιστεύω ότι βλέπω τα πράγματα πιο ώριμα. Και πιστεύω ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό.

*** Αλλά το πράγμα ξέφυγε… Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα βρήκαν πόρτες κλειστές και μετά μια μεγαλειώδη (έτσι την αναφέρουν στις μαρτυρίες τους και οι ιστορικοί που συνεργάστηκαν με τον Χϊτλερ) αντίσταση. Γι’ αυτό δεν μπορούν οι απόγονοι-μαιμού να λερώνουν την σημαία με τα σύμβολα του μίσους και την σβάστικα. Επειδή, όταν στην Αθήνα τα παράθυρα ήταν σφαλισμένα και ο κόσμος σιωπηλός, στα Σκόπια οι Γερμανοί είχαν υποδοχή σωτήρα, ο κόσμος τους υποδέχτηκε με χειροκροτήματα στους δρόμους και τους έραινε με ροδοπέταλα. Διαβάστε περισσότερα...

ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ, ΚΥΝΗΓΟΙ ΤΩΝ BLOGS

Έχουν πολύ πλάκα. Για όλα φταίνε τα blogs! Ουστ. Φαρισαίοι, υποκριτές! Εγώ σπάνια γράφω στο μπλογκάκι, αλλά ξερνάω με τη μαλακία των ανευθυνο-ανέυθυνων. Μόνοι τους δε φρόντισαν να κλειστούν στις φυλακές για τις μίζες, τις ρεμούλες, τις κλεψιές και τις ντροπές τους. Ουστ ρε τιμητές των πάντων. Ξεφτίλες της εξουσίας και της διαπλοκής. Τους σκληρούς δίσκους μπορείτε να τους πάρετε. Τα μυαλά μας δεν μπορείτε να τα κάψετε. Μαλάκες... Διαβάστε περισσότερα...

HASTA LA VICTORIA SIEMPRE

Μάθαμε να σ' αγαπάμε από τα ύψη της Ιστορίας
εκεί που ήλιος της γενναιότητάς σου
έστησε κλοιό γύρω απ' τον θάνατο.
Εδώ μένει η καθάρια, η στοργική διαφάνεια
της αγαπημένης σου παρουσίας.
Κομαντάτε Τσε Γκεβάρα.

Θα ζεστάνεις την αύρα με ήλιους της άνοιξης
για να κυματίζει η σημαία
με το φώς απ' το χαμόγελό σου.
Εδώ μένει η καθάρια, η στοργική διαφάνεια
της αγαπημένης σου παρουσίας.
Κομαντάτε Τσε Γκεβάρα.

Το χέρι σου το δοξασμένο και δυνατό
πυροβολεί πάνω απ' την Ιστορία
όταν όλη η Σάντα Κλάρα ξυπνάει για να σε δει.
Εδώ μένει η καθάρια, η στοργική διαφάνεια
της αγαπημένης σου παρουσίας.
Κομαντάτε Τσε Γκεβάρα.

Η επαναστατική σου αγάπη σε οδηγεί
σε καινούργια αποστολή, εκεί που περιμένουν
τη σιγουριά του μπράτσου σου που λευτερώνει.
Εδώ μένει η καθάρια, η στοργική διαφάνεια
της αγαπημένης σου παρουσίας.
Κομαντάτε Τσε Γκεβάρα.
Θα προχωρήσουμε μπροστά, όπως προχωρούσαμε μαζί σου
και με τον Φιντέλ σου υποσχόμαστε:
Hasta Siempre Comandante Che Guevara

Διαβάστε περισσότερα...

Αξέχαστος...

Πόσες αδυναμίες, πόσες αμαρτίες, πόσα λάθη μπορείς να χωρέσεις σε μια ζωή; Αμέτρητα. Αρκεί απο την αρχή να κάνεις ένα συμβιβασμό. Να δεχτείς ότι θα ζείς στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Στην πλευρά με τις μεγάλες απώλειες. Εκεί που, κακά τα ψέμματα, ζούν και δημιουργούν οι πιο «μεγάλοι».

Ένας απο αυτούς ήταν ο «Τζόρτζι». Ο Μπεστ, έφυγε. Μην ακούτε αυτά που λένε και αυτά που γράφουν. Δεν υπήρξε ποτέ κλινήρης σε ένα σκοτεινό δωμάτιο της κλινικής Κρόμγουελ. Αυτό είναι ψέμα.

Μόλις κατάλαβε ότι ο θάνατος δε θα «φάει» την τελευταία ντρίμπλα και θα τον κόψει, την έκανε... Βρήκε μια ωραία αλάνα, όπως εκείνες που έπαιζε κρυφά ποδόσφαιρο, στο Γκρέγκαφ Εστέιτ του Μπέλφαστ και άρχισε τις ντρίμπλες.

Κι όταν κουράστηκε, μπήκε, χωρίς να βγάλει την ποδοσφαιρική κατακόκκινη φανέλα του, σε μια παμπ. Για να πιεί ένα pint στην υγειά όσων τον αγάπησαν. Και κυρίως όσων τον μίσησαν.

Διότι οι άνθρωποι που ζουν στη σκοτεινή πλευρά τα κάνουν όλα άσπρα ή μαύρα. Στη ζωή τους, δεν υπάρχει γκρι.

Ο 5^ος Μπιτλ δεν θα μπορούσε να αντέξει μια συμβατική ζωή. Θα πνιγόταν στη θάλασσα της ρουτίνας αν δεν προλάβαινε να βουτήξει στη δική του θάλασσα απο αλκοόλ.

Ο Τζορτζ Μπεστ ποτέ δεν πέθανε μέσα στην εντατική της κλινικής Κρόμγουελ. Πέθαινε καθημερινά πάνω σε ένα κομμάτι κρύσταλλο που ακουμπούσε ερωτικά τα χείλη του. Πέθαινε κάθε φορά που η γλώσσα του άγγιζε το ουίσκι. Πέθαινε όταν ξάπλωνε μόνος, χωρίς μια γυμνή γυναίκα συντροφιά...

Και μετά ξαναζούσε. Όταν άναβαν οι προβολείς. Όταν μύριζε το χορτάρι. Όταν άρχιζε να κάνει ντρίμπλες. Όταν η εξέδρα παραληρούσε και –κυρίως- όταν οι μικρές στάρλετ της εποχής ριγούσαν στο άγγιγμα του. Έλεγε κάποτε ο Μπράιαν Κιούρ, στέλεχος της επιτροπής καλιστείων στη Μεγάλη Βρετανία, ότι για να επικυρωθεί ο τίτλος «Μις» για κάποια εστεμμένη, πρέπει πρώτα να κοιμηθεί με τον Μπεστ. «Και το χειρότερο» συνέχιζε «είναι ότι ο Μπεστ δεν αρκείται στις νικήτριες»...

Ο Θάνατος δεν είχε ραντεβού με τον Μπεστ στην κλινική. Δε μυρίζει φορμόλη το τέλος. Ούτε έχει το λευκό χρώμα των νοσοκομείων. Όλο αρώματα είναι και χρώματα, αυτό το τέλος. Όπως ήταν και η ζωή του. Και οι κλινικές αποτοξίνωσης που τον παγίδευαν για λίγο ήταν απλά στάσεις. Δεν μπορούσαν να αλλάξουν την πορεία του τραίνου...

Πέθαινε σε κάθε ζαλάδα και ζούσε όταν άκουγε τη σειρήνα του περιπολικού που σήμαινε κι’άλλους καυγάδες. Πέθαινε όταν μέτραγε ατέλειωτα λεφτά σε τραπεζικούς λογαριασμούς και ζούσε τις αμέτρητες φορές που πτώχευσε και έβγαλε ότι αντικείμενο είχε σε πλειστηριασμό για να ζήσει... Πέθαινε όταν ήταν ο μόνος προτεστάντης σε σχολείο καθολικών και έπρεπε με τις γροθιές του να απαντάει στις προκλήσεις και ζούσε όταν ντρίμπλαρε σαν τον Χάρι Πόττερ τους μαρμαρωμένους συμμαθητές του...

Λίγο πριν φύγει, ο Μπεστ άφησε μια συγκλονιστική διαθήκη σε όλο τον κόσμο. Διότι ο αλκοολισμός, σαν πρόβλημα μας αφορά όλους. «Μην πεθάνετε σαν εμένα» ήταν τα λόγια που μετέφερε ο δικηγόρος του. Και τι ειρωνία. Ο Μπεστ έφυγε, ακριβώς τη στιγμή που η Βρετανική κυβέρνηση απελευθέρωσε (σε 24ωρη πλέον βάση) την κατανάλωση αλκοόλ στις παμπ... Τραγική ειρωνία...

Ο Θάνατος προπονιόταν χρόνια ολόκληρα για να κόψει τον Μπεστ. Την κρίσιμη στιγμή, τα κατάφερε...

(το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην στήλη μου στην εφημερίδα SporTime την επομένη του θανάτου του Τζορτζ Μπεστ. Επειδή είναι αφιερωμένο σε κάποιον, που δεν μπορεί να το διαβάσει, το βάζω και στο blog...)

Διαβάστε περισσότερα...